Thorgal: Korona Ogotaia

Thorgal osiąga amerykańską pełnoletność kontynuując przy tym sagę Shaigana Bezlitosnego rozpoczętą 3 tomy wcześniej, jak na ironię wciąż bez głównego bohatera za sterami komiksu. To ponowna solowa przygoda jego syna Jolana, który generalnie tutaj naprawia wszystkie błędy scenariuszowe zawarte w poprzednim, dość wybitnym w realizmie, tomie. Sam Thorgal po utracie wspomnień robi tutaj za czynnik główny do dalszej historii i ośrodek retrospekcji w wizjach Jolana. Na tym etapie serii można śmiało zarzucić twórcom brak pomysłu na większą historię, która obiecywała tak wiele nowych możliwości i świeżych pomysłów, co niestety z każdym dalszym tomem będzie się tylko pogłębiać. Ogromnym błędem duetu Rosiński/Van Hamme jest brak zobrazowania krwawych czasów podbojów i walk Shaigana z Kriss o władzę, bogactwa i wpływy. To mogło być niezwykle odświeżające ukazanie naszego Nordmana mordującego bez skrupułów, zamiast tego otrzymujemy bohatera już dawno po owych czasach, rozpaczającego nad brakiem świadomości swojej przeszłości, pełnego wyrzutów moralnych wobec popełnionych zbrodni. Dzięki temu uczuciu braku naszego antagonisty na pierwszy plan właśnie ponownie wysuwa się jego syn szukający tytułowego Mcguffina. Korona Ogotaia to już drugi artefakt z czasów sagi amerykańskiej do którego w sentymentalny sposób wracają twórcy Thorgala, drugim pomysłem jest ponowne wykorzystanie podróży w czasie jako główny motyw zeszytu, chociaż już bez ukazania skomplikowanych paradoksów czasowych. To zwykłe połączenie dwóch sprawdzonych motywów jako temat 21 zeszytu i dowód na brak pomysłu na kolejne komiksy. Na plus otrzymujemy ciekawy wgląd do dalekiej przyszłości ludzkości za 30 tysięcy lat, do świata opanowanego przez kastę Strażników kontrolujących podróże w czasie za pomocą innego komiksowego artefaktu przyszłości – laski Wędrowca umożliwiające owe podróże poprzez kontinuum czasoprzestrzenne. Jednak to wszystko niweczy uproszczony i wygładzony finał niczym deux ex machina, gdzie dwóch Jolanów postanawia uratować swoją najbliższą rodzinę i wymazać wszystkie namacalne tragedie jakie ich spotkały od czasu 20-go tomu, traktując uwieńczenie zeszytu jako swoisty „happy end”, a nas pozostawić w pewnej dozie zniesmaczenia i mniej chętnym oczekiwaniu na kolejny tom.