Thorgal: Giganci

Thorgal tom 22 to dalsze, już przedostatnie, kontynuowanie wątku utraty pamięci bohatera i przyjęcia roli bezlitosnego pirata Shaigana u boku swej straszliwej towarzyszki Kriss de Valnor. Niestety to kolejny zeszyt po przedniej Koronie Ogotaia, który cierpi na brak pomysłu na świeżą historię naszego zesłanego z kosmosu wikinga, ponadto tak samo został stworzony, by zamknąć na szybko zapomniane wątki. Wydaje się, że autorom zabrakło czasu na właściwie rozwinięcie tej wielkiej historii jak ukazanie lat grabieży i okrucieństwa, które zostały magicznie pominięte, zamiast tego ponownie dostajemy Thorgala już u schyłku swojej niewiedzy w świadomym kryzysie tożsamości. Chcąc uciec od swojego fatum i odzyskać pamięć zgadza się wypełnić misję niemożliwą, na życzenie Friggi i Odyna udaje się do świata olbrzymów, by odzyskać stracony duplikujący się pierścień Wszechojca – Draupnir. Ta solowa przygoda (nareszcie!) Aegirssona to pełny ukłon dla kultowej satyry Jonathana Swifta, jednak podobnie jak wspomniana powieść nie zawiera w sobie zbyt wiele akcji i momentów zaskakujących czytelnika. To zwykła lukierkowa historia wyrwana z mitów nordyckich przywodząca na myśl dawne Gwiezdne dziecko, jednak oprócz nostalgii nie uświadczymy tutaj tego baśniowego polotu. I tak zagości tutaj cała masa legendarnych olbrzymów jak Geirroed, Belgelmir, Hrun czy znany nam już Hjalmgunnar, a nawet walkirie z wychodzącą na czele słodką Swanee. Jednak pomimo wysokiej stawki i donośnej przygody odczuwa się tylko niedosyt fabuły i zbytnie jej przyspieszenie w celu zamykania wszystkich wątków sagi, co odbija się na napięciu i akcji. Ucieczka bohatera z zamku olbrzymòw przypomina typowy deux ex machina, nagłe porzucenie Kriss i przyjęcie misji naprawy wyrządzonego ludom zła z różnych wiosek wikingów jako punkt wyjścia historii następnych tomów wydaje się banalnym uproszczeniem, które i tak nie będzie miało żadnego kluczowego znaczenia w dalszych zeszytach. Giganci to również stanowczy rozstrzał klimatyczny w stosunku do wcześniejszych zgodnych z realizmem historycznym losów Aarici i naukowej fantastyki zawartej w losach Jolana, ale tak już panowie Van Hamme / Rosinski mają w zwyczaju iż lubią wychodzić poza narzucony odgórnie szablon. 22–mu tomowi nie da się niestety zarzucić oryginalności, to tylko żerowanie na poprzednich komiksach, a wciśnięcie tam nachalnie księcia Galathorna z królestwa Brek Zarith jest tego najmocniejszym przykładem. To przyjemne czytadełko, które może sprawić przyjemność dla całej rodziny, a zachęci nawet świeżaków wchodzącym do tego uniwersum przez przypadek, lecz przede wszystkim kolejna historia racząca nas klimatem i klasycznym Thorgalem, lecz bez emocji i napięcia.