Thomas staje się wilkiem

Życie to chwila, ale ta chwila ciągle człowieka zaskakuje. I nawet, gdy ma pewność, że nic już go nie zdziwi, że na wszystko jest odporny, bo i wiele widział i doznał i słyszał – to właśnie TO ŻYCIE odsłania swoje nowe karty - pomyślałam po skończeniu czytania. Życie – wbrew pozorom – jest piękne, dlatego trzeba wyciskać je jak cytrynę i doceniać wszystko i wszystkich. I nie ma znaczenia, czy jesteś człowiekiem, czy ptakiem, czy zwierzęciem. Czerp z danego ci życia, bo jeden moment może ukrócić całe piękno. Takie jest chyba przesłanie tej niebywałej powieści Dawida Przybysza „Thomas staje się wilkiem”. I choć to historia o dorastającym chłopcu głównie dla młodych czytelników, to szybko wyjaśniam - nie jest to ani zwykła bajka, ani zwykła powieść. To niebanalna, piękna opowieść, po przeczytaniu której nie rozstaniesz się z nią już nigdy. Oto Thomas, samotny raczej chłopak, który dobrze radzi sobie w nauce i w szkole. Gorzej jest w domu, w którym władza należy do pijanego najczęściej ojca. Dom nie jest miejscem, gdzie Thomas lubi spędzać czas – najczęściej ucieka do swojego pokoju i odcina się od tego, co się dzieje poza jego ścianami. Gdy dom wypełniają krzyki i bełkot, stara się unikać rodziców, ale... nie boi się interweniować, gdy pewnego wieczoru ojciec podnosi rękę na mamę. Thomas gardzi ojcem, a matkę? Matce dziwi się, że pozwala sobie na takie poniżania, że nadal tkwi w tym domu z tym człowiekiem, który człowieka nie przypomina. Wszystko jednak nabiera innego znaczenia, gdy któregoś dnia odwiedza ich ciotka Rita, siostra mamy i gdy w telewizji pojawia się reklama nowej gry, która przenosi świadomość człowieka w zwierzę... Thomas kupuje urządzenie w sekrecie przed rodzicami i zaczyna je stosować. Z czasem porywa się na łamanie zasad, aż dochodzi do tragedii i to nie jednej. Pojawiają się problemy w szkole i coraz gorsze oceny, zaczynają psuć się relacje z rodzicami, a szczególnie z mamą. Umiera też Rita, co uzmysławia Thomasowi kim jest człowiek dla drugiego człowieka. Brak cioci ziele pustką w sercu chłopca, straszy wyrwą, czeluścią, której nikt nie zasypie. Te uczucia budzą się w nim w momencie, gdy i w wirtualnym świecie zwierząt dochodzi do personalnego zaangażowania... To tylko zarys tego, co się dzieje i w tej książce i w duszach jej bohaterów. To tylko napomknięcie o fabule, z której autor zrobił coś, co przekracza zakres słów właściwych do opisu własnego zachwytu, jaki pojawia się nie tyle po zakończeniu czytania, ile już podczas samej lektury. „Thomas...” to powieść dla każdego i o każdym z nas. Dorastający chłopiec, który musi radzić sobie z nie dość, że nowymi uczuciami i emocjami, jakie się w nim budzą, to jeszcze stawiany jest w obliczu trudnych wyborów. Poznaje siebie na nowo i od nowa, podejmuje trudne kroki, szuka dobra i takim też stara się być. Czytasz i personalizujesz się z nim. I nie ma znaczenia ani ile masz lat, ani czy wierzysz w teleportację umysłu człowieka w zwierzę lub czy ptaka – nieświadomie wchodzisz w buty powieściowego Thomasa i współodczuwasz z nim wszelkie emocje. Łapiesz się na tym, że sam doświadczasz teleportacji w umysł tego chłopca i w jego ciało. Czytasz i czytasz. Nie możesz się od tych kartkowanych stron oderwać. Pochłaniają cię. Ciekawi cię każdy moment, a wszystko to zasługa autora, Dawida Przybysza, który nie dość, że zachwyca swoją wyobraźnią i pomysłowością, to jeszcze lekkością pisania. Dawid snuje powieść, która i magnetyzuje i zmusza do rozmów bez końca. To powieść, z którą się nie rozstaniesz. I najgorsze jest, że teraz nie pozostaje ci nic innego, jak tylko... czekanie na kolejną powieść.. #agaKUSIczyta, dziękuję SZTUKATER