This Kingdom Will Not Kill Me

Kto nie zna Ilony Andrews ? Chyba każdy fan fantastyki słyszał i kojarzy to nazwisko. Ja sama w roku 2010 poznałam serie Magia Kąsa którą czytałam już chyba z 3 razy i jest to jedna z tych serii do których z chęcią wracam. Czekałam z niecierpliwością na nową książkę. Nowy świat, w który wprowadziło nas małżeństwo zapowiadał się swietny. Outlander i Gra o Tron ? Cudowne połączenie. I takie w sumie było, ale miałam czytając kilka zgrzytów które umiejętnie stopowały mnie w lekturze. Ale od początku. Ilona Andrews stworzyli kolejny świat od podstaw. Kolejna książka z nowym systemem magicznym. Do tego dodali młodą kobietę ( 27 lat i za to wielki plus ) która została dosłownie wrzucona do świata z jej ukochanych książek fantasy. Budzi się w brudnym zaułku, naga i musi przetrwać. Jej jedyną wiedzą jest wiedza z książek- bo tylko to posiada. Od początku to kupiłam. Do pewnego momentu. Nie zrozumcie mnie źle, to na prawdę było płynne. Tylko że wszechstronna wiedza Maggie w pewnym momencie zaczęła mi przeszkadzać. Wiedziała co się wydarzy. Znała każdą postać. A tych postaci było mnóstwo. Postaci, rodów. Łapałam się na tym, że ktoś o kimś mówił, a nasza bohaterka zaczynała opowiadać historię tej postaci. Tylko ze było tego tyle i pojawiało się na chwilę, że ja- jako czytelniczka przestałam ich rozróżniać i spamiętywać. Zaczęli mi się wydawać mało ważni. Rozumiem pomysł Autorów- ale w pewnym momencie przestałam kibicować naszej bohaterce, bo w sumie i tak wszystko wie a ja byłam ciekawa tylko jednej rzeczy: jak ona się tam znalazła? Nie było cukierkowo. Było brudno, krwawo czasami, ale i tak gdzieś tam miałam pewność, że Maggie zaraz błyśnie swoją wiedzą z książek i wymyśli rozwiązanie problemu. W sumie to moje uczucia do niej były obojętne. I z tego powodu muszę odjąć punktację, bo ja bardzo lubię, kiedy zżyję się z postaciami i nimi będę przeżywała przygody dosłownie wchodząc w ich skórę. Jak zawsze warsztat na bardzo wysokim poziomie. Opisy miejsc i sytuacji na wielki plus- pozwalały zadziałać wyobraźni. Miałam jednak wrażenie, że swoją wizję, Autorzy, próbowali przekazać nam, czytelnikom w bardzo spłycony sposób: bardzo dużo rodów, których trudno spamiętać, bardzo dużo polityki, która w natłoku tego wszystkiego zaczęła się mieszać. Wątek romantyczny? Był. Ja nie jestem fanką płytkich romantasy więc motyw slow-burn do mnie przemawiał- nie było to nagłe, wydumane i wzięte z powietrza a raczej ze wspólnego spędzania czasu. I było okey. Po przeczytaniu jednak nie czuje nagłej potrzeby, żeby chcieć kolejny tom, już teraz, natychmiast, a to świadczy o tym, że pierwszy tom nie przemówił do mnie tak, jak pozostałe książki Autorów. Na pewno sięgnę po kontynuacje, bo nie dostałam odpowiedzi na nurtujące mnie pytanie. No i oczywiście to Ilona Andrews więc jak bym mogła przejść obok tego obojętnie ? Przeczytajcie sami i oceńcie 😊