Thino'pai

Jest to powieść, która na pierwszy rzut oka może przypominać klasyczną historię science fiction osadzoną w technologicznej utopii. Ale to tylko pozory. Autorka bardzo szybko zdziera z tej wizji idealnego świata błyszczący lakier, ukazując coś znacznie mroczniejszego, brutalniejszego i – paradoksalnie – bardziej ludzkiego niż niejeden realistyczny dramat. Akcja toczy się na planecie Calcaris – miejscu, gdzie choroby nie istnieją, technologia leczy wszystko, a życie toczy się pozornie bez trosk. Mimo to ludzie nadal pracują w fabrykach, jakby byli więźniami systemu, który już dawno przestał mieć sens. Ta stagnacja i fałszywy spokój stanowią idealne tło dla czegoś znacznie bardziej niepokojącego: działalności psychopatycznej sekty likanów i nadchodzącego rytuału krwi. W samym środku tej historii znajduje się Hanako Sahara – zwyczajna dziewczyna z małego miasteczka, która zostaje wrzucona w wir wydarzeń wykraczających daleko poza jej dotychczasowe życie. Jej spotkanie z Thino’paiem – cyborgiem z innego świata – staje się początkiem transformacji nie tylko dla niej, ale i dla niego. To relacja pełna napięcia, niepewności, brutalności, ale też rodzącej się fascynacji i refleksji nad tym, co naprawdę znaczy być człowiekiem. Autorka nie oszczędza czytelnika. Początkowe rozdziały są gęsto naszpikowane terminologią, nazwami i konceptami, które mogą przyprawić o zawrót głowy. Ale to celowy zabieg – zamiast prowadzić za rękę, autorka zmusza odbiorcę do wejścia w świat Calcaris na własnych warunkach. I kiedy już się tam odnajdziesz, trudno będzie się oderwać. Plusem książki jest brutalna akcja i bezkompromisowa narracja, ale też głębia filozoficzna. To historia o tym, co dzieje się, gdy zderzają się świat technologii i duchowości, o samotności, wolności i relacji między twórcą a stworzonym. I wreszcie – o tym, czy coś zaprogramowanego do zabijania może zostać ocalone przez miłość. Minusem dla mnie jest wiek głównej bohaterki - trochę mnie uwierało że jest ona nastolatką z jej młodzieńczymi rozterkami, rozmowami o podrywach i chłopakach, podkochiwaniu się w ikonach z uniwersum. Jej infantylność nie zawsze kleiła się z brutalnością otoczenia, a jej depresyjne rozmyślania po powrocie od Nieśmiertelnych bardzo spowolniły tempo fabuły i nachodziły mnie myśl „długo jeszcze?”… Warto jednak dotrwać do końca, bo zakończenie jest satysfakcjonujące. To nie jest lekka lektura. To opowieść wymagająca, czasem nieprzyjemna, ale przez to autentyczna i poruszająca.