The Inheritance Games

Hej🗝 Czasami trafia się na książki, w których można się zakochać już po kilku stronach. Nie zdarza się to często, ale gdy już się znajdzie taki tytuł, to przyjemność z czytania jest nieporównywalna do niczego innego. U mnie zazwyczaj oznacza to też, że historia zostaje ze mną na LATA. Lubię często do takich powieści wracać – najlepsze jest to, że dla mnie nigdy się nie starzeją. Jednym z takich tytułów okazała się książka „The Inheritance Games” autorstwa Jennifer Lynn Barnes. Uwielbiam w niej praktycznie wszystko – od stylu autorki, przez bohaterów, do fabuły. Jestem pewna, że jeszcze nie raz po nią sięgnę. Przede wszystkim spodobał mi się pomysł na książkę. Zwyczajna dziewczyna, rodzina skrywająca tajemnice, smutna przeszłość, wskazówki pozostawione przez zmarłego bogacza, czterech braci i gigantyczny spadek. Historia jest na pewno oryginalna – nie przypominam sobie drugiej takiej książki. Między innymi dlatego tak wspaniale mi się ją czytało – nie wpadała w schematy, nie mieliła milion razy tych samych wydarzeń i sytuacji. „The Inheritance Games” jest jak powiew świeżego powietrza na rynku wydawniczym. Moje serce podbił delikatnie zarysowany wątek miłosny. Polubiłam Graysona i Jamesona w tym samym stopniu – każda z męskich postaci została porządnie wykreowana. Choć może i nie są tak wielopoziomowi jak Bel z „Hotel Magnifique”, to wciąż widać, że na ich zachowania i charaktery składają się różne wydarzenia. Nie kieruje nimi jedna „zachcianka”, nikt nagle nie doznaje „olśnienia” i zaczyna wręcz szaleć za główną bohaterką, nic nie przychodzi „samo”. Grayson musi nauczyć się ufać, a Jameson dorosnąć. Następuje rozwój postaci – nie zawsze w takich kierunkach, w jakich by można było oczekiwać. Niektóre zwroty akcji szczerze zaskakują, inne można do pewnego stopnia wyczuć. W każdym wypadku obserwuje się wydarzenia z zapartym tchem. Tajemnice na tajemnicach gonione tajemnicami. Wskazówki zostawione przez Tobiasa są czasami naprawdę trudne do rozgryzienia. Z przyjemnością śledziłam poczynania bohaterów i nie mogłam nacieszyć się ich obecnością. Szukanie i interpretowanie kolejnych elementów układanki to zdecydowana większość książki – stopniowo odkrywamy kolejne rodzinne tajemnice. W powieści jest całkiem sporo akcji, dzięki czemu nie ma szansy na nudę. Ta powieść to odkrywanie kolejnych kart rozłożonych przez Tobiasa. Dla bohaterów problem jest w tym, że nieustannie pojawiają się coraz to nowe poszlaki – wydawać by się mogło, że nie ma końca. Jedni się poddają, inni dopiero nabierają chęci do gry – jestem niezmiernie ciekawa, gdzie zaprowadzi bohaterów ta cała sytuacja. Avery to spokojna i cicha dziewczyna. Ma ostry umysł i twardo stąpa po ziemi. Zazwyczaj świetnie rozumiałam jej wybory i dobrze się z nią dogadywałam. Łatwo wejść w buty bohaterki. Poza tym dziewczyna wydaje się autentyczna – z krwi i kości, niewyidealizowana, zwyczajna (choć jednak wcale nie do końca tak zwykła). Grayson podbił moje serce. Cóż mogę powiedzieć? Faceci w garniturach, o zimnym spojrzeniu i niewymuszonej gracji są potwornie pociągający. Doceniam to, jak Grayson się ziemia pod wpływem znajomości z Avery i jak potrafi przyznać się do błędów. W grę wchodzi również Jameson. Jameson jest do pewnego stopnia przeciwnością Graysona – ma zdecydowanie bardziej wyluzowany charakter. Jest to równie intrygująca postać – bohater, z którym równie przyjemnie spędza się czas. Waśń między braćmi i ich natura nie wzięły się znikąd – cieszę się, że autorka zainwestowała czas i zajęła się też tłem dla różnych relacji. Wątek Emily był interesujący i dzięki niemu wiele rzeczy zaczęło mieć głębszy sens. Przy tej książce nie mam do czego się przyczepić. Zakochałam się w bohaterach, uwielbiam tę historię, a fabuła jest po prostu świetna. Polecam czytelnikom rożnej maści – każdy znajdzie coś dla siebie. Moja ocena: 10/10