Teściowe i fałszywy papież

Biały dym nad Watykanem zwiastuje nowy rozdział w historii Kościoła. Dla świata – wydarzenie doniosłe. Dla Mai Wrzesińskiej i Kazimiery Niedzielskiej – doskonały pretekst do kolejnej katastrofy. W „Teściowych i fałszywym papieżu” Alek Rogoziński po raz czwarty wypuszcza swoje najbardziej nieprzewidywalne bohaterki w świat i tym razem rzuca je w sam środek Rzymu. Nowy, młody i postępowy papież, tłumy pielgrzymów, wielkie uroczystości i atmosfera sensacji to idealne tło dla historii, która bardzo szybko przestaje być niewinną wycieczką, a zaczyna przypominać przygodowy thriller w krzywym zwierciadle. Kazimiera widzi w tej podróży spełnienie duchowych marzeń i okazję do odwiedzenia jak największej liczby kościołów. Maja – szansę na dolce vita, koncerty i korzystanie z uroków Italii. Jak zwykle każda jedzie „po swoje”, a wracają... zdecydowanie, bogatsze o doświadczenia (nie powstydziłby się ich sam Indiana Jones). Autor nie zwalnia tempa ani na chwilę. Akcja pędzi, trup pojawia się szybciej, niż można się spodziewać, a liczba nieporozumień, zbiegów okoliczności i absurdalnych sytuacji rośnie z każdą stroną. To bardziej powieść przygodowa z kryminalnym sznytem niż klasyczny kryminał, ale dokładnie tego oczekuję od tej serii – rozrywki w czystej postaci. Najmocniejszym punktem książki pozostają bohaterki. Maja i Kazimiera są jak ogień i woda, dzień i noc, radio Jadwiga i parada równości. Ich dialogi są ostre, momentami bezlitosne, ale właśnie dzięki temu tak autentyczne i zabawne. To duet, która potrafi wkurzyć, rozśmieszyć i… sprawić, że trudno się od nich oderwać. Na chwilę obecną „Teściowe i fałszywy papież” stanowią ostatnią odsłonę przygód tej niezwykle wybuchowej pary. Pozostaje mi czekać z nadzieją, że autor jeszcze nie powiedział ostatniego słowa, a Maja i Kazimiera znów wpakują się w kłopoty, z których nikt inny nie wyszedłby obronną ręką :D