Terror

Wiosną 1845 roku dwa okręty Brytyjskiej Marynarki wyruszyły w arktyczną podróż badawczą. Po raz ostatni były widziane przez wielorybników w lipcu 1845, a potem ślad po nich zaginął. Dan Simmons wziął na warsztat tę prawdziwą historię i postanowił opisać owiane tajemnicą losy załogi Erebusa i Terroru. U Simmonsa nie ma półśrodków - gdy mówi o mrozach arktycznej północy, zaczynamy trząść się z zimna, gdy przedstawia wieczne ciemności polarnej nocy, zaczynamy tęsknić za słońcem, gdy opisuje trzeszczenie okrętów powoli zgniatanych przez tony lodu, po naszych plecach przechodzą ciarki, a gdy rysuje przed nami to, co przydarzyło się marynarzom... no właśnie! Wydarzenia "Terroru" śledzi się z zapartym tchem, zagubione okręty wyłaniają się z mroków historii w całej swojej okazałości, a dawno umarli ludzie wracają na kartach książki do życia. I choć teoretycznie od razu wiadomo, jak ostatecznie potoczą się losy ekspedycji, cały czas będziecie mieli_ły nadzieję, że uda im się bezpiecznie wrócić do domu. "Hyperion", inna powieść Simmonsa, jest jedną z najlepszych książek, jakie w życiu czytałam - nie z pierwszej dwudziestki czy dziesiątki, tylko ścisłej czołówki. A "Terror" podobno miał być jeszcze lepszy. Widzicie więc, że poprzeczka (przynajmniej u mnie) była ustawiona dość wysoko. Mimo że ostatecznie nie zrobił na mnie aż takiego wrażenia, jak "Hyperion" (tak to już jest, że trudno "przebić" historie, do których mamy ogromny sentyment),nie mogę nie zgodzić się z tym, że "Terror" jest w każdym calu świetną książką. Nie taką, którą się pochłania, ale taką, która pochłania czytelnika i już od pierwszych stron sprawia, że czujemy się, jakbyśmy to my wędrowali po mrocznych pokładach brytyjskich okrętów, marzli w kilkudziesięciostopniowych mrozach i trwożnie spoglądali w ciemność majaczącą poza granicami światła rzucanego przez kilka lamp. Klimat tej książki jest naprawdę niesamowity!