Ten się śmieje, kto ma zęby

Ta książka ma charakter. Charakter swojej charakternej bohaterki. Choćby z tego powodu warto było ją przeczytać. Bo choć Zyta Rudzka to nazwisko od lat głośne w literackim światku, to trzeba było nagrody Nike bym w końcu po jej powieść sięgnął. To kawał mięsistej, wziętej z życia literatury. Ale ten brzydki realizm nie odstręcza, przeciwnie, sprawia, że czytelnik lepiej rozumie sytuację bohaterki. Wielu autorów opinii narzekało na język i styl narracji. Istotnie, jest on szorstki, gryzący, pozbawiony upiększeń. Ale to właśnie pozwala autorce trafniej przedstawić nieposkromioną osobowość Wery. Rudzka dodaje: „Spotykam ciągle takie kobiety – chciałam im oddać głos”. A więc chodzi o typ psychologiczny. Typ babki, która nie pęka. Prawdę o danym człowieku poznajemy nie w chwilach jego triumfów, nie w jego dobrych momentach, ale w stanach kryzysowych i krytycznych. W takiej właśnie sytuacji znalazła się Wera. Musi pochować męża, ale nie stać jej nawet na buty trumniaki. Jej trudne położenie staje się pretekstem do opowiedzenia własnej historii. I muszę przyznać, że ta bohaterka budzi we mnie coś na kształt podziwu. Mimo piętrzących się trudności nie poddaje się, nie wchodzi w rolę ofiary. Nawet w takich chwilach pozostaje wolna. Nie każdą/każdego na to stać. Mnie chyba by nie było. Dlatego muszę oddać honor takiej bohaterce. Na LC różnie piszą o tej powieści. Ja też z pewnością nie uznałbym jej za arcydzieło. Ale charakter to ona ma. Uderza nim w czytelnika. Rzetelna, mocna pozycja literacka wzięta z obserwacji otaczającego nas świata.