Ten pierwszy ostatni dzień

Chcielibyście poznać datę Waszej śmierci? A gdyby istniała aplikacja, której algorytm wskazywałby nie sposób odejścia, nie konkretną godzinę, a dzień Waszego zgonu. Czy zdecydowalibyście się na udział w "ostatecznym eksperymencie"? Ten pierwszy ostatni dzień rozpoczyna się całkiem niewinnie w wigilię premiery Prognozy Śmierci. Autor książki skrupulatnie, cegiełka po ciegiełce, wznosi fundament spektakularnego przedsięwzięcia, którego mury powstały z wielkich oczekiwań, lęku o przyszłość, pragnienia poczucia bezpieczeństwa i stabilizacji. Adam Silvera rolę głównych budowniczych emocjonalnego gmachu, powierza dwójce młodych ludzi- początkującemu modelowi oraz chłopcu, którego stan zdrowia wskazuje na rychły koniec. Mimo wszelkich logicznych wskazówek, telefon z dramatyczną informacją, rozbrzmiewa w dłoni pierwszego z bohaterów. W jaki sposób Valentino przetrwa swój Ostatnio Dzień? Czy któremuś z Pokładników uda się przechytrzyć śmierć? A może całe przedsięwzięcie okaże się farsą? Juz wiem, że wywodzący się z Bronxu pisarz dołączył do grona moich ukochanych artystów. A wszystko to dzięki jednej opowieści, tak szczerej w swej formie przekazu, tak prawdziwe irracjonalnej, biorąc pod uwagę aspekt istnienia Prognozy Śmierci, wspaniałomyślnego podarunku, jakim podzielił się z Orionem dopiero co poznany chłopak i wszelkich towarzyszących temu okoliczności. Sprawiedliwie podzielona narracja, którą autor obdzielił zaangażowane w tworzenie tej historii postaci, odkrywa przed czytelnikiem różne aspekty Wielkiego wydarzenia. Ten Pierwszy Ostatni Dzień widziany oczami tych, którzy mają umrzeć i tych, którzy im towarzyszą, niesie z sobą niszczycielską falę uczuć. Silvera brawurowo łączy to, co nieuniknione z ogromną nadzieją. Pozwala czytelnikowi snuć marzenie o szczęśliwym zakończeniu. Oddaje w jego ręce losy dwóch naprawdę pozytywnych postaci, pozbawiając ich wstydu, zażenowania, lęku, wynikających z oceny otaczającego ich świata. Na zgliszczach dawnej tragedii (zamach na WTC) pozwala narodzić się miłości. Ta zaś nie patrzy na płeć, wiek, stan cywilny. Wzrusza, dodaje skrzydeł, pozwala podjąć nieodwracalne decyzje. Nie jestem w stanie oddać piękna tej historii. Moje serce, wciąż zranione, roztrzaskane, czeka na cudowne remedium. Nawet wiem, jaki nosi tytuł...