Ten drugi

„Ten drugi” trafił we mnie w sposób, którego się nie spodziewałam. To nie była dla mnie tylko książka – to było coś bardzo osobistego, momentami aż niewygodnie bliskiego. Czytając ją, miałam wrażenie, jakbym zaglądała nie tylko w czyjeś emocje, ale też w swoje własne, te, które zwykle gdzieś odkładam i omijam. Najbardziej poruszyło mnie to uczucie bycia „obok” – trochę w cieniu, trochę nie do końca na swoim miejscu. To było trudne, bo zmuszało mnie do konfrontacji z myślami, które nie zawsze są łatwe do zaakceptowania. Pojawiło się we mnie sporo refleksji o relacjach, o wyborach i o tym, jak często komplikujemy rzeczy, które w teorii wydają się proste. Podczas czytania czułam lekki ciężar – nie przytłaczający, ale wyraźnie obecny. Taki, który zostaje gdzieś pod skórą i daje o sobie znać jeszcze długo później. To nie była historia, przy której można się całkowicie rozluźnić – raczej taka, która skłania do zatrzymania się i pomyślenia o sobie trochę bardziej szczerze. Dla mnie to była jedna z tych książek, które zostawiają ślad nie przez to, co się w nich dzieje, ale przez to, co uruchamiają w środku. I chyba właśnie dlatego była dla mnie tak osobista.