Akcja tej niedużej powieści rozgrywa się współcześnie w bajecznie malowniczych, odludnych partiach Syberii w pobliżu Bajkału. Bohaterowie jej to przeważnie samotnicy, nie znający i nie lubiący życia miejskiego - myśliwi i włóczykije, angażujący się dorywczo czy to do obsługiwania wędrownych ekspedycji naukowych, czy do prac kopalnianych przy poszukiwaniu cennych złóż. Trybem życia, surowością, sprawnością fizyczną i filozofią życiową przypominają w pewnej mierze traperów, w niektórych dramatycznych momentach nawet postacie z westernu. Rządzą się własnym systemem norm etycznych, twardo ich przestrzegają i nie tolerują wyłamywania się spod nich. Przy tym wszystkim ci ludzie - ukazani tu bez jakiegokolwiek lakieru - są głęboko moralni, wiele od siebie i innych wymagający, nadzwyczaj solidarni, koleżeńscy, wrażliwi (w tym i na piękno przyrody),czuli, nawet swoiście subtelni. Ta powieść o koleżeństwie, niezałamywaniu się w najbardziej krytycznych sytuacjach i podświadomej tęsknocie za ciepłem ogniska rodzinnego - powieść wcale nie pruderyjna i miejscami mocna - przepojona jest głębokim liryzmem, a jej opisy dzikiej, pierwotnej przyrody zadziwiają niesamowitą ekspresją i odkrywczością obrazu. Odkrywczość ta, podobnie jak niestereotypowość ujęć wielu scen, w tym i ukazywania złożonych stanów psychicznych - niekiedy z pogranicza jawy, majaku i przewidzeń - jest, jak się zdaje, efektem nie tyle zżycia się z "izmami" literackimi i poszukiwań formalnych przy biurku, co po prostu umiejętności wiernego przekazu odfotografowanych w pamięci doświadczeń i przeżyć samego autora. Młody i niezbyt jeszcze doświadczony, lecz niezmiernie utalentowany autor, o skromnym na razie dorobku i mało znanym poza Syberią nazwisku, zanim stał się pisarzem, sam był geologiem - poszukiwaczem, po trosze i traperem - w jakiejś mierze zapewne kolegą pokazanych w tej książce postaci lub nawet jedną z nich. [Wydawnictwo Łódzkie, 1974]
Klimat książki
Surowa, liryczna opowieść o ludziach żyjących w ekstremalnych warunkach, gdzie granica między jawą a majakiem zaciera się w obliczu potęgi syberyjskiej przyrody.
W skrócie
- Wyraziste postacie
- Skłania do myślenia
- Silne emocje
- wolne tempo
Tropy
- samotnicy
- surowy krajobraz
- niezłomny duch
Trudne tematy: przemoc
Szczegóły
- Rok wydania
- 1974
- Liczba stron
- 141 str.
- Wydawnictwo
- Wydawnictwo Łódzkie
- Język
- polski
- Format
- papier
- Gatunek
- literatura piękna
Najczęstsze pytania o książkę
- Ile stron ma „Tej zimy zapłakało jezioro”?
- „Tej zimy zapłakało jezioro” ma 141 stron (wydanie: Wydawnictwo Łódzkie, 1974). Inne wydania mogą się różnić liczbą stron.
- Ile czasu zajmuje przeczytanie książki „Tej zimy zapłakało jezioro”?
- Przy średnim tempie 35 stron na godzinę lektura zajmie około 4 godz.. Czytając 30 minut dziennie, skończysz w 9 dni.
- Kto napisał książkę „Tej zimy zapłakało jezioro”?
- „Tej zimy zapłakało jezioro” to książka autorstwa Jurij Skop.
Opinie czytelników
Oceń tę książkę
Kiedy przeczytana?
Oceniona książka trafi na półkę Przeczytane.
Dodaj „Tej zimy zapłakało jezioro" do swojej półki
Załóż darmowe konto i miej swoje lektury, oceny oraz postępy w jednym miejscu. Dołącz do grona zadowolonych czytelników, którzy już wiedzą, co przeczytali i co chcą przeczytać.
Trzy półki czytelnicze
Przeczytane, Teraz czytam i Chcę przeczytać. Uporządkuj swoje książki w sekundy.
Oceny i recenzje
Skala 1-10, prywatne notatki, ulubione cytaty. Wracaj do swoich opinii kiedy chcesz.
Statystyki i wyzwania
Ustal roczny cel czytelniczy i obserwuj jak rośnie liczba przeczytanych stron.
Rekomendacje i grafiki
Odkrywaj kolejne tytuły i generuj estetyczne podsumowania roku w książkach.