Tato

Książkę "Tato" wygrałam w konkursie internetowym i dosyć długo czekała na swoją kolej. Pomyślałam sobie, że zimą książka o tematyce górskiej, wspinaczkowej będzie w sam raz. Objętościowo jest cienka, ale bogata w treść. Stanowi dowód na to, że nawet w tak skromnej jeśli chodzi o ilość stron lekturze, można w interesujący i niebanalny sposób przekazać sporo istotnych informacji. Prawdziwa perełka wśród książek o tej tematyce, chociaż różni się treścią oraz formą od tych, które do tej pory czytałam o himalaizmie oraz miłości do gór. Autor książki, Pan Marcin "Yeti" Tomaszewski jest pasjonatem gór, alpinistą, który specjalizuje się we wspinaczce wertykalnej. Relacjonuje swój udział w drugiej (po dwudziestu latach) wyprawie na Jannu East, na którą wybrał się razem z dwoma obywatelami Rosji - Dimą i Sergeyem. Gdy warunki pogodowe zrobiły się skrajnie niebezpieczne postanowił odpuścić sobie zdobywanie szczytu, natomiast Rosjanie postanowili powalczyć dalej, robiąc focha na decyzję Polaka. Relacja z wyprawy jest niezwykle ciekawa, tym bardziej, że okraszona dużą ilością świetnej jakości zdjęć na bardzo dobrej jakości papierze. Widoki zapierają dech w piersiach. Te maleńkie himalajskie wioseczki z drewnianymi domkami, gdzie dzieci są tak zahartowane, że zimą po śniegu chodzą w sandałach, robią niesamowite wrażenie. Zapewne takie obuwie wynika też z nędzy. Autor opisuje panującą tam biedę, prostotę życia. Słusznie natomiast dziwi się, że tragarze, którzy często w górach narażają życie (a bardzo dobrze zarabiają),powinni zadbać o obuwie, które zapewni im odpowiedni komfort pracy, a przede wszystkim bezpieczeństwo. Chodzi o buty za kostkę, które ustabilizują stopę. Pomiędzy opisami z ekspedycji pojawiają się osobiste dylematy Pana Marcina w kwestii tego na ile jest w stanie ryzykować dla swojej pasji, mając rodzinę. Szuka złotego środka między niebezpieczną pasją a rodziną. Powiedział coś, co głęboko zapadło mi w pamięć, a co jest niezwykle prawdziwe: "Rezygnacja z naszych pasji zabije nas na kilka innych sposobów". Ja również od ponad trzydziestu lat mam pewną pasję sportową (przez wiele lat byłam zawodniczka kadry Polski) i doskonale rozumiem co autor ma na myśli. Kolejna sentencja, która odnosi się do tej kwestii, mówi, iż: "Warto pokazywać, jak realizować marzenia, jak z nich nie rezygnować i jaką cenę trzeba za to zapłacić". Ostatni rozdział "Po śmierci" to wyobrażenie tego, co czułaby rodzina gdyby Pan Marcin zginął w górach. Moim zdaniem niepotrzebny albo przynamniej mocno kontrowersyjny. To takie gdybanie "co by było gdyby", no ale widocznie autor czuł potrzebę wizualizacji emocji, jakie towarzyszyłyby jego rodzinie gdyby nie wrócił z wyprawy. Pochłonęłam tę lekturę w jeden dzień, bo nie byłam w stanie odłożyć książki. Przebijała z niej miłość do gór, wspinaczki oraz miłość do rodziny, a także dylematy jak to wszystko pogodzić i zminimalizować ryzyko, na jakie narażony jest każdy himalaista. Oprócz zdjęć, są tu również kody QR, dzięki którym można obejrzeć relacje filmowe z wyprawy. Książka ze świetną szatą graficzną, wypieszczona i dopracowana w najdrobniejszych detalach. Papier kredowy, bardzo dobrej jakości. Dziwię się tylko, że książka otrzymała tak słabe recenzje. Czyżby zawiść przebijała przez niektórych ludzi?... Zresztą autor sam mówi, że: " Czasem pojawiają się jednak w moim otoczeniu ludzie, od których należy się odgrodzić wysokim murem. Toksyczni, czekający z różnych, sobie tylko znanych powodów na mój upadek". Polecam z całego serca miłośnikom tematyki górskiej, gdyż czytając książkę "Tato" z pewnością poczujecie ducha gór, a tytuł książki wyraźnie wskazuje na to, że na pewnym etapie życia, autor bardziej postawił na rodzinę niż zdobywanie szczytów za wszelką cenę, gdyż odnalazł swoje góry we własnym domu i zrozumiał, co jest w życiu najważniejsze.