Taterniczki. Miejsce kobiet jest na szczycie

Nie jestem miłośniczką gór, mimo, że od małego byłam ciągana na różnego rodzaju wyprawy, a może właśnie dlatego. Poza tym moje problemy zdrowotne nie za bardzo sprzyjają wędrowaniu po szlakach. Oczywiście turystyka górska nie ma porównania do tematyki wspinaczkowej czy badania wnętrza jaskiń, które porusza autorka w swojej książce, ale coś tam delikatnie się łączy:))) Autorka otwarcie przyznaje, że książka ma wydźwięk mocno feministyczny i dlatego już na starcie trochę strzela sobie w kolano. Były osoby, z którymi próbowała się skontaktować a które odmówiły jej spotkania, co należy zrozumieć i uszanować. Podjęty temat kobiet gór, jak najbardziej ciekawy i godny uwagi, choć odrobinę jak dla mnie niepotrzebnie podkreślona ta próba wpisania go w określoną ideologię. Podziwiam odwagę, siłę i determinację wszystkich bohaterek książki p. Agaty. Piękno i dzikość przyrody, majestat gór chyba na każdym z nas robi ogromne wrażenie, nawet na tych co za górami nie przepadają(jak ja:))) Trzeba przyznać, że mają one coś w sobie, skoro tak wiele osób je w taki czy inny sposób eksploruje. Z książki można dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy związanych z szeroko rozumianą tematyką taternictwa, wspinaczek górskich, speleologią, konfliktami czy głębokimi przyjaźniami między ludźmi gór (tak na marginesie, to przyznam, że nie wiedziałam, że P. Wanda Rutkiewicz to taki trochę harpagan był). Co by nie powiedzieć, chociażby w tematyce badania jaskiń, męska siła jest potrzebna, o czym mówią sami/e zainteresowani. Wydaje mi się, że nie należy, aż tak obruszać się na facetów, czasami jednak są nam kobietom pomocni. Jak najbardziej popieram oburzenie czy sprzeciw na ich otwarty męski szowinizm, czy mizoginizm, ale tak się działo/eje nie tylko na polskim podwórku, więc nie ma sensu tego, aż tak podkreślać, jakby było to czymś wyjątkowym. Kobiety w wielu dziedzinach są lepsze czy silniejsze niż mężczyźni i odwrotnie. Wiele kwestii determinuje sama płeć, no nie oszukujmy się, facet raczej nie urodzi dziecka, więc trzeba to zrozumieć i nie walczyć z tym tylko szukać porozumienia. Na swoim przykładzie mogę powiedzieć, że np u mnie w domu rodzinnym tata wykonywał bardzo wiele prac typowo domowych przypisanych kobiecie i nigdy się tego nie wstydził, zawsze cieszył się i był dumny z tego, że pomógł mamie, a często nie traktował tego jako pomoc tylko normalne życiowe zadanie, tak po prostu. Nie dzielił, że coś robi tyko mama, a coś tylko on. Natomiast w domu moich teściów panował typowy tradycyjny podział ról mimo, że teściowa pracowała równie dużo co jej mąż, a jednak na nią spadało większość, jeśli nie wszystkie obowiązki domowe. Mój mąż był w takim duchu chowany, więc nasze początki były delikatnie mówiąc trudne, jego młodszy brat już jest inny, ale jednak pewne zachowania przechodzą z ojca na syna. Dlatego jeszcze wiele czasu upłynie zanim uda się nam kobietom wywalczyć swoje, bo skoro w takich przyziemnych sprawach jesteśmy tak traktowane, to co dopiero mówić tu o wspinaczkach górskich, aczkolwiek poruszać takie kwestie, jak najbardziej trzeba. Reasumując książka interesująca, czyta się szybko, wielu ciekawych ludzi możemy poznać i dowiedzieć się rzeczy, o których nie mamy zielonego pojęcia:))) Polecam Ps. Dziękuję wydawnictwu Prószyński i S-ka za intrygującą przygodę z panią Agatą.