Tatarka

"Tatarka" to dobre czytadło, ale - w moim odczuciu - powieść słabsza od historii o Luizie Bein tej samej autorki. Losy bohaterek śledzi się z przyjemnością, ale szczerze przyznam, że nie towarzyszyły mi podczas lektury jakieś wielkie emocje. Kłopoty sercowe głównej bohaterki nie są czymś szczególnym, podobnie jak jej relacje z matką. Najciekawsze okazują się rodzinne tajemnice sprzed wielu lat, które odsłaniane są powoli. Na ich ostateczne odkrycie trzeba poczekać. I w tej kwestii można się przyczepić do sposobu dotarcia do prawdy, gdyż w pewnym momencie familijne śledztwo zaczyna przypominać metody spod znaku prozy Dana Browna. Trochę to śmieszne i naciągane, ale można przymknąć oko, bo w końcu "Tatarka" nie jest literaturą z górnej półki. Dla mnie miała to być odprężająca lektura i swoje zadanie spełniła, więc jestem zadowolona. Przy okazji dowiedziałam się co nieco o mieszkających w Polsce Tatarach, a to temat rzadki we współczesnej powieści.