Tata Oli jest chory

Muszę przyznać, że z początku miałam do tej książki opory i wąchałam się z nią jak pies z kotem. No bo jak to: dorosły, który zachowuje się niczym rozkapryszone dziecko i kilkulatka, która musi go pielęgnować i usługiwać mu?! Nie pasowało mi to do obrazu odpowiedzialnego rodzica, z troską pielęgnującego swojego pisklaczka. Tymczasem to właśnie mój pisklaczek, zachwycony książką, przekonał mnie do jej lektury i spojrzenia na rodzicielstwo z duuuużym dystansem. No bo w końcu dlaczego niby nie pośmiać się właśnie z dorosłego? Dlaczego to tylko dzieci mają być nieporadne, zabawne, marudne i zwyczajnie słabe. Przecież my, jako dorośli, też często tacy jesteśmy i im szybciej dziecko nauczy się na nas patrzeć jak na ludzi, a nie wszystkowiedzących i potrafiących przenosić góry herosów tym lepiej. Nie, nie przestałam pielęgnować swojego dziecka w chorobie, ale dużo częściej bez stresu i wyrzutów daję się przyłapać na swoich słabościach. I wiecie co? To fantastycznie działa! Zdystansowanie daje wytchnienie i przywraca radość życia. Co do mojej córki, to na razie jest książką zafascynowana. Śmieje się przy niej do rozpuku i każe ją sobie czytać przynajmniej trzy razy dziennie. No cóż, czas zakupić kolejne części tej serii ;)