Taniec na deszczu

Apolonia Ptak maluje, pisze wierszem i prozą. Jej obrazy olejne, pastele i rysunki mieszczą się w tym rodzaju aktywności artystycznej, którą można by nazwać twórczością amatorską. Jest to zresztą malarstwo „ubogie” – w dosłownym sensie: pani Apolonia używa niedrogich farb do malowania, czasem byle jakiego papieru dla swoich rysunków, wszystko na miarę skromnych środków finansowych. W odniesieniu do literatury określenie „amator” nie ma jednak zastosowania. Zresztą Apolonia Ptak jest – zawodowcem, jako członkini Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, do którego została przyjęta w 2001 roku w Oddziale Krakowskim. Opowiadanie to, a może powieść o charakterze biograficznym, mieści się w tum nurcie literatury, którego główny bieg wytycza twórczość takich prozaików jak Tadeusz Nowak czy Julian Kawalec. Narracja, prowadzona w pierwszej osobie, pokazuje świat polskiej wsi z czasów niemieckiej okupacji i stalinizmu a także późniejszych lat, głupich i zakłamanych. Książkę czyta się z zaciekawieniem i dużą dozą emocji. Posługując się metafora Kazimierza Wyki można powiedzieć, że Taniec na deszczu jest opowieścią ziarnka piasku o przetaczającej się nawałnicy sztormowej fali. Szkoda, że nikt nie zdobył się na to wcześniej, żeby prozie Apolonii Ptak, temu nieoszlifowanemu diamentowi, zapewnić należytą oprawę. W efekcie ta subtelna proza ukazuje się w roku, w którym autorka kończy 75 lat. Można powiedzieć, że dojrzała do swojego jubileuszu.