Tamte dzikie dni

Powrót do krainy dzieciństwa nie zawsze jest łatwy i przyjemny. Szczególnie jeśli opuszcza się to miejsce z poczuciem winy i przekonaniem, że swoim czynem upokorzyło się i zawiodło kogoś bliskiego. Takie uczucia towarzyszą głównej bohaterce powieści Anny Bailey, Loyal, która po latach pracy w gazecie w Huston zmuszona jest wrócić do rodzinnej miejscowości wśród bagien Luizjany z powodu postępującej demencji jej matki. Krótko po przyjeździe dowiaduje się, że jej szkolna przyjaciółka została znaleziona martwa w odnodze rzeki, a szeryf szybko uznał to za samobójstwo lub wypadek. Loyal jednak nie wierzy w tę wersję wydarzeń i wraz z ekscentrycznym kolegą z prowincjonalnej redakcji, w której się zatrudniła próbuje odkryć, co naprawdę zdarzyło się na rozlewisku i kto jest winnym śmierci Cutter. Autorka tworzy książkę mającą w sobie cechy kryminału i powieści grozy. To opowieść mroczna, duszna, oblepiająca błotem i bagiennymi wyziewami, a jej tło stanowi groźna i nieokiełznana przyroda amerykańskiego Południa. Zagadka rozwiązywana przez bohaterów dotyczy ludzi, ale kluczem do jej zrozumienia jest świadomość praw wyznaczanych przez naturę. Społeczność tworzona przez mieszkańców Jacknife to ludzie, których byt zależny jest od tego, co dzieje się na bagnach, od ich znajomości i umiejętności poruszania się po nich. Głównym źródłem dochodu jest polowanie na krokodyle i inne zwierzęta żyjące na moczarach, a wszelkie ewentualne problemy i tajemnice są przez bagna pochłaniane. Trudne warunki i zabójczy klimat sprawiają, że bohaterowie są jak dzikie zwierzęta. Bo tu obowiązują prawa natury- słaby nie przetrwa. Autorka tworząc świat swojej powieści mocno akcentuje degradację ludzkiego świata pożeranego przez przyrodę. Do budynków wdzierają się pędy kudzu, drewniane elementy budowli zniszczone są przez wilgoć i wiatr, a wszędzie widoczne są ciągle skutki huraganu Katrina, który nawiedził te tereny kilka lat wcześniej. Wyraźnie widać, że pozostawił on swoje piętno również na ludziach, którzy z zajadłością próbują odbić się od dna, wrócić do stanu sprzed kataklizmu, nawet za cenę wyzbycia się wrażliwości i empatii. Tu sprawy rozwiązuje się pięścią, nożem i bronią palną, tępi się wszelkie odstępstwa od normy, pogardza się słabymi, a na obcych patrzy się podejrzliwie. Wielu bohaterów nosi na sobie znaki brutalnego zetknięcia się ze światem natury w postaci ran zadanych przez krokodyle zęby, ale ugryźć potrafią też ludzie, o czym przekonał się niejeden. Powieść Anny Bailey przypomniała mi, że podobne refleksje na temat ludzkiej natury przedstawił w „Jądrze ciemności” Joseph Conrad. I choć porównanie tych książek jest ryzykowne, to jednak spostrzeżenie, że w człowieku, którego wyrwie się z cywilizacji rodzą się instynkty i cechy typowe dla dzikiego pojawia się w obu utworach. Bohaterowie „Tamtych dzikich dni” też znajdują się w jądrze ciemności. Ich światem są mroczne, wilgotne i pełne niebezpieczeństw bagna Luizjany, na których przetrwanie możliwe jest tylko pod warunkiem porzucenia skrupułów cechujących ludzi z miasta. Ale bagniskiem są też relacje międzyludzkie w miasteczku, gdzie dzieje się akcja. Tu sekrety znikają, jakby pokryła je rzęsa wodna, wstydliwe sprawy ukrywa się tak, jakby wciągnęły je moczary, a niewygodni ludzie znikają jak w paszczy krokodyla. No właśnie, ale co jest groźniejsze: dzikie zwierzęta i wiry wodne, czy ludzie i ich wewnętrzne demony? O tym właśnie będzie się musiała przekonać główna bohaterka, chcąc odkryć tajemnicę śmierci przyjaciółki, a tym samym odpłacając się jej za krzywdy, których się dopuściła wobec niej w młodości. „Tamte dzikie dni” to powieść tętniąca rytmem natury, pulsująca dźwiękami nocnych stworzeń, bulgocząca jak błoto wciągające w swoje odmęty wszystko, co do niego trafi, pokazująca, że człowiek wcale się tak bardzo nie różni od świata przyrody, jest jej częścią.