Tam gdzie ty

Kocham klimat dark academii - szkoła z internatem i tajemnice to połączenie, które od razu zwraca moją uwagę. Dlatego też musiałam zapoznać się z "Dunbridge Academy". I choć jestem zdania, że książka mogła być o wiele lepsza, to i tak przyjemnie mi się ją czytało. Od dawna nie czytałam książki, gdzie bohaterowie tak bardzo wzdychają do siebie (lub raczej powinnam powiedzieć: "crushują" siebie nawzajem). Ich myśli są wręcz obsesyjne, ale to naprawdę młodzieżowe zachowanie. Bo trzeba przyznać, te dzieciaki naprawdę są dzieciakami, które mają swoje miłostki, problemy i też tęsknią za swoją rodziną. Pod tym względem jestem nawet pod wrażeniem. Dodatkowo podobało mi się dojrzałe podejście do kwestii rozstania, które przedstawiono w tej książce. Choć ukazanie relacji Emmy i Henry'ego mi się podobało, jestem zdania, że w niektórych momentach rozwijała się zbyt szybko. Podobnie jak ogólnie akcja w tej książce. Moim zdaniem były zbyt spore przeskoki czasowe - coś ważnego się działo, ogólnikowo to przedstawiono i zaraz mija kilka dni. Podobnie te wszystkie sekrety, intrygi czy... były przewidywalne, trochę przesadzone? Niektóre nawet głupie, bo te postaci naprawdę zachowywały się irracjonalnie. Jednak przyznaję, wątek rodzinny Henry'ego mnie zaskoczył i to pozytywnie. Dobrze przedstawiono jego reakcje, nawet jeśli dalej te przeskoki czasowe mi trochę przeszkadzały. Ogólnie jest dobrze, jednak liczyłam na to, że będzie nieco lepiej. Chociaż i tak ciekawi mnie, co może być w następnych tomach.