Tam, gdzie spadają Anioły

Opowieść bardziej dla córki mojej, która czytała i płakała. Ja już płaczę rzadziej. Dorota Terakowska jest mi wszak bliska. Nie dlatego, że wódkę piliśmy. Bardziej dlatego, że odbieram jej fale. Co Jej wadzi, co Jej zgrzyta. Czuję i już. I nie śmiać się. W anioły nie wierzę, nawet po lekturze. Trochę bardziej wierzę w dobroć. W zrozumienie i pewne uniwersalne wartości. Większe niż trzepanie kasy. W to, żeby zauważyć, kto leży na ulicy. Sporo w książce smaków dziecięcych. Operowania słowem naiwnym. To jednak dobre słowo. Z zapałem. Z nośnikiem bezinteresowności. No i jeszcze ta moja słabość. Dałbym gwiazd pięć, gdybym był obiektywny. Nigdy nie byłem. Za blask w córki oczach, za jej łzy, za Ewę, za Annę, za... Za wszystko daję siedem. Szkoda, że już nic nie napisze.