Tajemnica zielonej pieczęci

Tup, tup. To ja. Sto lat temu. Na schodach gminnej biblioteki, w zapyziałej świętokrzyskiej dziurze. "Dobry, jest pieczęć?" "Ależ chłopcze, oddałeś dopiero wczoraj!" "Tak, psze pani, bo termin mijał, teraz mogę znów wypożyczyć". Dziś, kiedy jestem milionerem i prezydentem, mam dwadzieścia egzemplarzy. I, po kolejnym stresie, zaglądam. Jak chłopaki zasuwają z Łodzi do Koluszek. Szukają dziury. Jak Stefan szyfruje listy gangu w piwnicy, a jego kumpel, nagi w wannie, dowodzi Archimedesa. Tak jak pisała Ożogowska, nie pisał nikt. Lekkim, zabawnym, mądrym słowem, trzymała moją nastoletnią czuprynę przy książce. Rżałem jak źrebak. Uczyłem się jak sowa. A moja miłość do kartek w okładkach kiełkowała jak młody szczypior.