Tajemnica Stinga. Znaczenie duchowości w karierze ikony popkultury. Analiza kulturoznawcza

Wiele gwiazd muzyki pop nie tylko śpiewa o miłości i samotności w swoich piosenkach, ale także często podsuwa elementy duchowe w swojej muzyce i w wywiadach. Jednocześnie niektóre z tych gwiazd są czczone przez fanów dosłownie jak bogowie. Co kryje się za tymi zjawiskami? Co to mówi o religijnym i kulturowym stanie współczesnej cywilizacji? Niemiecki kulturoznawca Stefan Meetschen stawia te pytania na przykładzie Stinga – brytyjskiej gwiazdy popu. Jako wokalista, autor tekstów, basista, aktor i aktywista, Sting jest od końca lat 70. ubiegłego wieku jednym z najbardziej znanych i artystycznie wyrafinowanych przedstawicieli popkultury. Meetschenowi udaje się nie tylko rozszyfrować skomplikowany kult otaczający Stinga, ale także – z zaskakującymi wnioskami – sklasyfikować wielowymiarowe zainteresowania duchowe artysty w kategoriach religii i historii intelektualnej. _______________________________________ Książka Stefana Meetschena jest poświęcona przedstawieniu postaci Stinga i jej wszechstronnej analizie jako specyficznej formy zjawiska religijnego. Dzięki takiemu podejściu otrzymujemy z jednej strony fascynującą opowieść o życiu, wielowymiarowej twórczości i wciąż rozwijającym się procesie autokreacji i autoprezentacji Stinga, z drugiej strony – próbę umieszczenia tej postaci na tle badań myślicieli zajmujących się z różnej perspektywy kwestiami szeroko rozumianej religijności. Prof. dr hab. Zbigniew Stawrowski (Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie) Oprócz nowych interpretacji tłumaczących biografię Stinga, publikacja uzupełnia przede wszystkim zakres wiedzy o interakcji między popkulturą a religią, między muzyką pop a postmodernizmem, wyjaśniając obecność elementu spirytualnego w kulturze popu. W tym kontekście szczególnie interesującą propozycją autorską jest analogia zachodząca między Stingiem a J.W. Goethe, według której muzyk zyskuje status postmodernistycznego „nadczłowieka”, jak kiedyś niemiecki totalny artysta, a przywołane przez autora paralele przekonują swoją zniuansowaną argumentacją. Dr hab. Arkadiusz Stempin, prof. WSE (Wyższa Szkoła Europejska im. ks. Józefa Tischnera)