Tajemnica Iny

Żeby złożyć niecodzienny hołd niespokojnej wyobraźni, Cezary Harasimowicz przemierzył okupowaną Warszawę z realizmem magicznym na ramieniu. Wyszła z tego opowieść jedyna w swoim rodzaju, wielopoziomowa, poprzeplatana, pełna migawek, domniemań i marzeń. Główny bohater sukcesywnie stwarza historię Iny, mocując się z trybami i uwypuklając gramatyką, ale przede wszystkim nie ukrywając, że fabułą manipuluje, że dostępne informacje „wrzuca w koszyk” imaginacji, że „da Bóg, przyjdzie czas na weryfikację faktów”. Kiedyś. Kiedyś ktoś przeczyta te zapiski. Kiedyś o koledze z tajnych kompletów będzie głośno. Kiedyś ta wojna się skończy. Kiedyś się dowiemy. A na razie szuka – miejsca dla domysłu, czasu dla fantazmatu, akcji dla poetyckiej ułudy. Gdzie mogli się poznać? W którą stronę się uda? Jak ta czy inna okoliczność wpłynie na bieg zdarzeń? Konspiracyjnie zmienia szczegóły, szarże, pseudonimy, adresy. Duchom bliskich pozwala się sprowadzać na ziemię. Lekturę uwiarygodniają mistrzowsko skonstruowane postacie i dialogi. Alinka, Sokół, pani Gosia, ojciec Iny, handlara z Kercelaka – każde ma swój indywidualny styl (co w literaturze powinno być normą, a jest luksusem, o którym nie od rzeczy jest uprzedzić). Starannie wymierzone poczucie humoru nie gryzie się z niewesołymi realiami. Filmowo-rewiowe tło samo przez się wymusza zapatrzenie, poczucie muśnięcia legendą. O tej książce mogę tylko dobrze.