Tais

Egipt, IV wiek n.e. Czasy cesarza Konstanscjusza. Fanatyczny mnich i pustelnik Pafnucy bierze sobie za cel nawrócenie nierządnicy Tais. Trudna książka, napisana archaicznym językiem. Polska ekranizacja raczy nas nagimi scenami, więc spodziewałem się czegoś podobnego do ,,Diabła” Tołstoja z moralnym, lubieżnym dylematem. Kuszenie i rozterki rzeczywiście występują, ale erotyzmu tu tyle, co kot napłakał. Wszystko jest obleczone w gruby kokon doktrynerskich dysput filozoficznych, etycznych, mitologicznych i religijnych. Odnoszę także wrażenie, że Pafnucemu realizacja głównego wyzwania przychodzi coś podejrzanie łatwo. Lektura dla uważnego, erudycyjnego czytelnika. Łatwo zagubić się co jest widzeniem Pafnucego, opowiastką mistyka z jakiejś groty, a co główną linią fabularną. Dla niektórych książka może mieć wydźwięk antyklerykalny, choć trzecio-osobowy narrator jest bardzo obiektywny. Trudno jednak nie mieć skojarzeń. Mistyk miał sen, opowiedział o nim, pustelnik słyszał głos. Choć autor tego nie pisze, to czytelnik sam dopowiada - ,,tak powstało pismo święte”. Plusem jest klimat Egiptu tamtych czasów, który przemierza główny bohater. Nil, grobowce, rodzące się chrześcijaństwo, Aleksandria. Książka ciężka do oceny. Mocne 6. Przeczytana w ramach wyzwania LC na marzec – przeczytać zekranizowaną książkę.