Tainaron

Olśniewająca, magiczna, pełna subtelnego światła i dźwięków książka. Krótka ta powieść składa się z trzydziestu listów z miasta Tainaron napisanych przez kobietę do mężczyzny, przez kobietę, która toczyzdumiewający monolog bo jej partrner milczy. Ona w niezwykłym mieście po drugiej stronie Okeanosu(właściwie to inny i różny od naszego świat),o nim wiemy tylko to co ona powie. Właściwie nie powinno się tego utworu nazywać powieścią, to raczej długi poemat prozą przenoszący czytelnika w niezwykłą, dziwną przestrzeń, niby ze snu.To tajemnicze miasto Tainaron zamieszkane przez fantastyczne owadopodobne istoty rozumne zadziwia na każdym kroku. Tak inne jest tu wszystko: architektura, obyczaje, relacje społeczne. Wszystko to przedstawia zanurzona w tym obcym świecie narratorka. Właściwie zamiast fabuły mamy tu ciąg obrazów pojawiających się kolejno po sobie. To bogaty tekst wizyjny. Oczywiście nie do uniknięcia są problemy z kwalifikacją gatunkową: science fiction czy fantasy? Moim zdaniem najwłaściwsze określenie to fantastyka oniryczna. Mają coś z poetyki snu opisywane tu wydarzenia, język, który słyszymy zdaje się brzmieć muzyką: "Tainaron pełen jest odgłosów. Nigdzie indziej nie słyszałam czegoś podobnego.Tutaj zaczęłam dostrzegać, że granica między muzyką a językiem nie jest wyraźna. Tainaronianie bowiem wydają z siebie dźwięki, które można raz odbierać jak mowę, a innym razem jak muzykę". To przecież definicja czystej poezji. Podobnie obrazowym językiem posługiwał się w swej prozie Bruno Schulz i to jedyne skojarzenie literackie, jakie przechodzi mi do głowy. Wyobraźnia autorki rozpina przed czytelnikiem prawdziwie zwodnicze miraże. Lektura "Tainaronu" to obcowanie z pięknem czystym,choć urojonym.