Sztauwajery

Kontynuując wczorajszy wywód… Świst, nawet jak nie nadużywa (jak na nią) scen erotyczno-pornograficznych, to i tak ma wystarczająco owych cojones by fabuła była dynamiczna i zadziorna. Świst daje to, na co się umawiała i grzeszeniem jest twierdzenie że to nie to co miało być. Nawet gdy język jest potoczny a historie są powtarzalne i na jedno kopyto, to tym razem Świst chyba pozazdrościła Lipińskiej. Tylko zamiast sycylijskiego słońca oferuje swoim bohaterom widok smug kondensacyjnych samolotów z katowickiej, ewentualnie rzeszowskiej i lubelskiej destynacji (czyżby te samoloty to traumatyczna pozostałość po wczorajszych stewardesach i pilotach XD). No i to porwanie jest takie jakby za zgodą porywanej i w jej interesie. Podobał mi się zabieg równoległej (na poważnie opowiadanej) historii sprzed ponad 20 lat. Tak jakby mieliśmy dwa oblicza Świst. Czyżby? No właśnie, a może to była przymiarka przed czymś poważniejszym? Nieważne, zresztą. Ważne, że mamy 𝘨𝘶𝘪𝘭𝘵𝘺 𝘱𝘭𝘦𝘢𝘴𝘶𝘳𝘦 i jest OK. Mi się podoba za lekkość i brak wymagań względem Czytelnika (chociaż akurat za ten brak wymagań i gwiazdek mniej).