Szpony i kły

By podsycić apetyt na drugi sezon netfliksowego wiedźmina, zabrałem się za "Szpony i kły" . Muszę przyznać, że wstęp świetnie opisuje to co znajdziemy pośród 11 opowiadań. Nie zabrakło wzornictwa na mistrzu Andrzeju, specyficzne słownictwo próbowano rekonstruować, klimat rysowano opisami walk, zachowaniami folkloru oraz dopełniano to sporą dawką czerwieni, tej krwistej. Niby wszystko świetnie, natomiast, daje się odczuć, że każde kolejne opowiadanie, jest nieco słabsze od poprzedniego. Dlaczego zatem, choć było dobrze, to, tylko przeciętna "6". Albo , wg serwisu LC - 6, która jest dobra. A no dlatego właśnie, że choćby klimat się wylewał, choćby sam nie wiem co, to nigdy nie będzie to , to samo, co napisał Andrzej Sapkowski. Do twórcy wiedźmińśkiego uniwersum bardzo trudno się zbliżyć, można pisać nieźle, momentami ciekawie. No ale... Zawsze pozostaje jakieś ale... Niemniej jednak nie uważam, że opowiadania są słabe. Niektóre są solidne, jest kilka interesujących i zaledwie, jedno, może dwa, poniżej średniej. Jednakże , mistrza można próbować naśladować, lecz aby zbliżyć się do jego poziomu, trzeba sporo więcej, bo poprzeczkę zawiesił bardzo wysoko.