Szofer Triona

Młoda, bogata panna, wychowana na prowincji, zostawszy sierotą, wyzwala się spod kontroli opiekunów i wyjeżdża do Londynu "używać świata". Tam wpada w nader nieszczególne towarzystwo. * Oliwja Gale oparła się o poręcz krzesła i popatrzył; na starszego pana z prawej strony i na starszego pana z lewej strony. — Panowie są dla mnie ogromnie dobrzy i jesten panom bardzo, bardzo wdzięczna za wszystko, ale chciałabym, żeby panowie zrozumieli, że ta dyskusja nie doprowadzi do niczego. Niepotrzebnie się męczymy i denerwujemy. Może pan pozwoli, panie Trivett? I - jeszcze filiżankę herbaty, panie Fenmarch? Fenmarch, sąsiad z lewej strony, podał z westchnieniem swoją filiżankę. Był to nikły, siwiejący jegomość o twarzy, pokrytej skąpym zarostem i apatycznych niebieskich oczach. - Jako pani doradca prawny — rzekł — mogę tylko słuchać instrukcyj. Jako przyjaciel rodziny chciałbym służyć dobrą radą. — Nie rozumiem, dlaczego ojciec nie zastrzegł, że pani powinna być pod naszą opieką przynajmniej do ukończenia dwudziestu pięciu lat — mruknął Trivet sąsiad z prawej strony, dolewając sobie whisky z sodową wodą. Stół, przykryty zielonem suknem, był zasłany papierami i zastawiony karafkami i szklankami. - Tego rodzaju lekkomyślność... - ...sprowadza zgubne skutki - dokończył niecierpliwie Fenmarch. - Nie umiem sobie wyobrazić, co pani ze sobą zrobi, sama na świecie, z taką olbrzymią gotówką do dyspozycji. Oliwia dotknęła z uśmiechem jego niebiesko żyłkowanej ręki, obejmującej filiżankę z herbatą. - Naturalnie. Prawnik, obdarzony wyobraźnią musiałby skończyć w domu pracy. — Więc się strzeż, moja panienko — rzekł Trivett. — Lepiej poprzestać na zdrowym rozsądku. — Ha, ha, ha! — roześmiała się Oliwja. — Dobrze powiedziane. — Ja zawsze wiem, co mówię — nastroszył się Trivett, pchając czerwone policzki w kołnierzyk. - Pan taki bystry i inteligentny, panie mecenasie że... nie pojmuję, jak się to dzieje, że pan nie może zgodzić się na mój punkt widzenia. - Moje dziecko, człowiek doświadczony nie traktuje na serjo kaprysów upartych, młodych panienek. I aby nadać tym słowom większą wagę, uderzył dłonią w stół. - (fragment książki)