Sznurki starej marionetki

Uwielbiam historie, które mają swój klimat. Dodatkowo każde zdanie, a nawet słowo, otula złowroga atmosfera. „Sznurki starej marionetki” Małgorzaty Węglarz to książka z duszą – pięknie stylizowana, subtelnie gotycka i nasycona emocjami. Akcja rozwija się powoli i ostrożnie. Ma się wrażenie, że autorka kreuje fabułę tak, aby nas przygotować na to, co nieuchronne. Główny bohater René Cavalier jest grabarzem i byłym fotografem zmarłych, a jego profesja budzi niepokój. Ma osobliwe podejście i spojrzenie na śmierć oraz rytuały żałobne. Równolegle śledzimy losy rodzeństwa von Gradner : muzyka Henry’ego i eterycznej Emmy. Ich dom rodzinny jest jak teatr, a rozgrywające się tam dramaty kryją się za zasłoną milczenia. Motyw lalek i marionetek nie jest też ozdobą. To symboliczne odzwierciedlenie losów bohaterów: pociąganych za sznurki przeszłości i uwięzionych w schematach, które narzucili im inni. W rozwinięciu fabuła nabiera tempa. Lecz jest to nie spowodowane brutalnością zdarzeń, a eleganckim, bogatym i poetyckim językiem autorki. Równoważy ona napięcie pomiędzy duszną atmosferą grozy a subtelną analizą psychiki postaci. Dzięki temu czytelnik otrzymuje pełną refleksji powieść, skupiającą się nad pamięcią, traumie oraz na tym, czy naprawdę potrafimy się odciąć od korzeni. Powieść wymaga od czytelnika cierpliwości i skupienia. Daje poczucie obcowania z czymś głębszym oraz wybitnie uformowanym. Powiem Wam, że przez całą książkę czułam napięcie oraz chęć poznania dalszych losów. Nie przeszkadzało mi tempo - ono wręcz nadawało całości wręcz gotyckiego wrażenia. Mnóstwo trudnych, emocjonujących i brutalnych scen, a także zawirowań i zwrotów akcji. Idealna dla melancholików i lubujących się w symbolach thriller z duszą.