Sznur

Zapadał zmierzch… Tak teoretycznie powinna zaczynać się ta książka, której akcja dzieje się późną jesienią. Zamiast tego Żuber wprowadza inny rozpoznawczy znak na początku jednego z rozdziałów. „Deszcz zacinał coraz mocniej”. Całość składa się na moje wyobrażenie o gatunku noir. Detektyw, obowiązkowo w pogniecionym ubraniu i z papierosem w kąciku ust, krążący po mieście. W tle szum spadających kropli deszczowych, czarno-biała sceneria. Jak nic, klasyka gatunku w wydaniu filmowym. Jak jest w książce? Pisarka sama opisuje postać głównego bohatera, Logana Harrisa: „Samozwańczy detektyw noir – były policjant, który powinien grzać stołek w barze i od niechcenia rzucać lotkami w środek tarczy – mieszał się w większość tutejszych spraw”. W stylu klasycznego noir z brytyjskim akcentem polska Autorka rozpoczyna swoją pierwszą książkę. Powoli, z nieco nudnymi opisami (takie już muszą kanonicznie być) rozterek bohaterów, Żuber buduje klimat. O tyle ciekawie, że wiem o zdarzeniu kryminalnym i potrzebie prowadzenia śledztwa, ale pozostaję z wrażeniem, że nie dzieje się totalnie nic. Chaotyczność działań bohaterów wydaje się nie przynosić żadnych efektów i można nawet zastanawiać się nad tym, czy uda im się dopaść zło. A więc – pierwsze 2/3 książki to powolny noir, w którym skupiamy się na wczuwaniu w gatunek niż w dynamikę fabuły. „Logan Harris chłonął każde słowo. Spijał z jego ust głoskę po głosce, skupiając uwagę na ostatnim zdaniu. Jack miał rację. Istniał tylko wtedy, kiedy na horyzoncie pojawiało się coś spoza prawa”. Ale potem ostatnia część książki i… Na scenę wchodzi kolejna postać, którą można potraktować jako nadchodzące nowe. Logan Harris jest czarno-biały, jak postać klasycznego noir. Teraz pałeczkę sztafety przejmuje policjant, Kurt Sandler, który pojawia się w kolorze na scenie w światłach neo-noir. Dalej mamy grę światłocieni i mocnych kontrastów, na scenę pojawia się postać femme fatale (czy jednej?). Motywy przegranej z losem nabierają nowych barw. Zmienia się też szybkość, wyraźnie przyśpieszając i grzmiąc co raz mocniejszym beatem. Postacie poruszają się znacznie dynamiczniej, emocje również zyskują kilka stopni na skali. W ostatniej części dominują klasyczne dla współczesnego thrillera sploty akcji i clashbangi. Dla czytelnika ciekawe może być zderzenie dwóch różnych stylów w jednej książce. „Sznur” uważam za całkiem udany debiut, w którym wymaga się zaakceptowanie konwencji klasycznego noir na początku i zabawa z neo-noir na końcu. Ale… Jesień za oknem, czyli idealny czas na noir! Za egzemplarz dziękuję Autorce @jolantazuber