Szkoła strachu

Podchorążego Janka Smalca koledzy znali z tego, że lubił pisać wiersze i prowadził pamiętnie. Gdy tylko miał wolną chwilę, wyciągał swój dziennik i notował.Pisał o wszystkim,a najwięcej o tym,czego się bał,decydując się na zawód oficera i trafiając do - jak ją nazwał - szkoły strachu: oficerskiej szkoły saperów. Jednak przyjęty został warunkowo do szkoły, która wydawała się mu być jedyną okazją, żeby po maturze usamodzielnić się i zdobyć atrakcyjny zawód. Mając kłopoty z wuefem porwał się z przysłowiową motyką na słońce. Szkoła stawiała przed nim bariery wydawałoby się nie do pokonania. Siła woli i niezłomny charakter Janka hartowany w codziennym znoju sapera sprawiły, że z upływem czasu z typowego lebiegi stał się wzorowym żołnierzem, pokonując kolejne progi i sięgając po upragnione gwiazdki podporucznika. Niezwykłością tego dziennika są opisy żołnierskiego trudu i niezwykle ciekawy przebieg życia w powojennej szkole szkolącej oficerów: jej uboga baza szkoleniowa, brak szacunku dla podwładnych, buta oficerów i samowola kaprali. Nie brakuje też w nim erotoczonych fascynacji: doświadczeń z dziewczynami, barwnych opisów z przabiegu przepsutek, spotkań i klubowych zabaw.