Szerokie Morze Sargassowe

To jest przykład prequela, który dorównuje poziomem oryginałowi. Serio. Kocham "Jane Eyre", oraz doceniam, szanuję i lubię "Szerokie Morze Sargassowe". Kiedy pierwszy raz usłyszałam o tej pozycji, myślałam, że co może być ciekawego w historii Berthy, kobiety ze strychu? Okazało się, że jest tego mnóstwo. Cieszy mnie to, że postać pani Rochester (Antoinette, to jest ważne, że w powieści bohaterka ma inne imię) zyskała głębię, i czytelnik dowiedział się o niej czegoś więcej niż to, co zaprezentowała Charlotte Brontë. Bertha nie była zła, jak mówił o niej pan Rochester, była po prostu ofiarą swoich czasów, pozycji, rodziny i własnych emocji, których nie mogła kontrolować i ujarzmić. A co do pana Rochestera, w powieści nie jest to bożyszcze, jak widziała go Jane Eyre. Tutaj jest mocno odbrązowiony, pokryty cyną. Dla mnie jest on ostatnią, najważniejszą cegiełką w historii Antoinette/Berthy, która rozwija jej szaleństwo. Gdyby nie on, to kto wie, może bohaterka byłaby szczęśliwa... Brakowało mi w "Szerokim Mordu Sargassowym" więcej rozdziałów z perspektywy Antoinette/Berthy, to mogłoby powiedzieć więcej niż narracja Rochestera. I wyjaśnić, co działo się w jej głowie, zanim przyjechała do Anglii. Ale jak na całość, jest wszystko super. Jeśli "Jane Eyre" jest jak "Breaking Bad", czyli świetnie opowiedzianą historią z dobrze wykreowanymi postaciami, kultowym wręcz tytułem, to "Szerokie Morze Sargassowe" jest jak "Better Call Saul" - stanowi idealne dopełnienie znanej historii, i broni się jako osobna opowieść. Wiem, że to portal książkowy, ale aluzje serialowe są tu na miejscu 😉 Polecam fanom "Jane Eyre" i wszystkim, którzy lubią nawiązania do znanych i klasycznych tytułów.