Szept wiatru

Paulina Hendel jest jedną z moich ulubionych autorek polskiej fantastyki. Ta seria ma wyjątkowe miejsce – Szept wiatru to drugi tom Szeptów rodu Eld Veriani i w moim odczuciu jest lepszy niż pierwszy. Więcej smoków, więcej odkrywania tajemnic, nowe postacie, życie za Zaporą, magiczne umiejętności, plot twisty – to czekało na mnie w Szepcie wiatru. Oczywiście, był też romans. Sam wątek Zoyi i Kaela jest bardzo uroczt i nienachalny. Nie jest to klasyczne romantasy, gdzie akcja skupia się bardziej w sypialni nprzeczytaniuiż na polu bitwy. Uczucie między bohaterami wciąż się rozwija i te momenty są urocze. Przyznam się, że spodziewałam się większego wątku romantycznego, więcej czasu poświęconego tej relacji, aczkolwiek po uważam, że nie byłoby to dobre. Szept wiatru skupia się ponownie na Zoyi, która została przyjęta do rodziny Eld Veriani wraz z przyrodnimi siostrami. Żyjąc od kilku tygodni na dworze z tęsknotą wspomina czas, gdy dysponowała mocą ognia, ignorując wszelkie znaki, że moc wcale nie zniknęła. Podobały mi się przygody Zoyi, spotkanie z królem czy późniejsza wyprawa w stronę Zapory. Odkrywanie nowej umiejętności i mocy również mi się podobało, chociaż nie ukrywam, że postać Zoyi tak czy siak będzie kojarzyć mi się z ogniem. Styl autorki jest fantastyczny, przez książkę się biegnie i płynie jednocześnie. Akcja mnie wciągnęła od samego początku, a końcówka powodowała szybsze bicia serca. Oczywiście, sam finał doskonały i nie mogę się doczekać kolejnego Szeptu! Polecam.