Szczygły

To poruszająca, ciepła, ale i refleksyjna opowieść o dorastaniu, poszukiwaniu swojego miejsca na świecie oraz niezwykłej więzi. Autorka, znana z umiejętności tworzenia prawdziwych i emocjonalnych historii, także tym razem wprowadza czytelnika w świat uczuć, marzeń i emocji. Seria „To lubię!” to znany cykl książek dla dzieci i młodzieży, w którym autorzy poruszają tematy bliskie młodym ludziom: dorastanie, przyjaźń, pierwsze miłości, relacje rodzinne, a także odkrywanie siebie i świata. Książki z tej serii często stają się lekturami szkolnymi lub polecanymi pozycjami do samodzielnego czytania, ponieważ łączą przystępny język z ważnymi wartościami i refleksją nad życiem. Już okładka książki przyciąga uwagę – barwne, ciepłe kolory i delikatna ilustracja sugerują opowieść pełną emocji i nadziei. Widać na niej atmosferę lekkości, natury, optymizmu i poszukiwania — tak jakby bohaterowie wciąż byli w drodze, w poszukiwaniu „swojego kawałka nieba”. Jednym z kluczowych motywów utworu jest relacja Zojki z mamą- kobietą niezwykle barwną, pełną optymizmu, która zbyt szybko znika z życia dziewczynki. To właśnie jej rady, spostrzeżenia, osobowość staje się dla córki przewodnikiem po świecie emocji . W cytacie: „Mama, niczym barwny ptak, znajdowała Zojce i sobie kolejne miejsca, w których miało im być dobrze. Tam będzie nasz kawałek nieba – mówiła i rozjaśniały się jej niebieskie oczy – czuję to”, autorka pięknie ukazuje mamę jako osobę wolną, pełną marzeń, szukającą szczęścia mimo trudności. Ten obraz barwnego ptaka to symbol wolności, zmienności, ale też tęsknoty za spokojem i miłością. Nieprzypadkowo tytuł książki „Szczygły” odnosi się właśnie do ptaków – małych, kolorowych, ale niezwykle silnych stworzeń. Szczygieł to symbol wolności, odwagi i życia w ruchu. Nieprzypadkowo tytuł książki „Szczygły” odnosi się właśnie do ptaków – małych, kolorowych, ale niezwykle silnych stworzeń. Szczygieł to symbol wolności, odwagi i życia w ruchu. Podobnie jak ptaki, Zojka i jej mama nie potrafiy zbyt długo pozostać w jednym miejscu – wciąż szukały swojego gniazda, swojego „kawałka nieba”. Tytuł ma więc znaczenie symboliczne – pokazuje, że bohaterki, mimo trudności, potrafią cieszyć się światem i wierzyć, że szczęście jest gdzieś tam, wciąż w zasięgu skrzydeł. Zojka dorasta w niełatwym świecie – często musi godzić się z brakiem stabilizacji, z tęsknotą za normalnością, odizolowaniem. Jednak to właśnie mama zaszczepiała w niej siłę i wiarę w to, że życie, mimo przeciwności, jest warte przeżywania. W drugim cytacie: „Mama ciągle powtarzała, że warto czegoś próbować, coś robić, zmieniać się, rozwijać, nawet popełniać błędy, one też są częścią życia”, zawiera się najważniejsze przesłanie książki – odwaga do działania i wiara w to, że błędy nie przekreślają człowieka, lecz uczą go, jak być lepszym i mądrzejszym. Ostrowicka pokazuje, że dorastanie to proces pełen wątpliwości, ale i piękna. To opowieść o tym, jak ważne jest wsparcie bliskiej osoby- mamy, babci, które potrafiły słowami dodać skrzydeł. Styl autorki jest lekki, pełen emocji, a jednocześnie bardzo prawdziwy – dzięki temu książkę czyta się z dużym zaangażowaniem. Pewne strony książki są zabarwione na żółto- symbolizuje to barwę światła- nadzieję, tak idealnie pasująca do przesłania książki. Kolor ten wprowadza ciepło i optymizm, daje obietnicę nowego początku. Podsumowując, książka Beaty Ostrowickiej to wartościowa i wzruszająca lektura, która na długo zostaje w pamięci. Skłania do refleksji nad rodziną, miłością i odwagą w dążeniu do marzeń. Polecam ją wszystkim młodym czytelnikom, zwłaszcza tym, którzy lubią historie o emocjach, relacjach i poszukiwaniu swojego miejsca na świecie. To książka, która uczy, że nawet jeśli czasem trudno, zawsze warto próbować – bo każdy z nas ma prawo do swojego „kawałka nieba”, tak jak małe, kolorowe szczygły, które nigdy nie przestają latać. 🫶📖