Szczęście pachnie bzem

Dla mnie "Szczęście pachnie bzem" jest trochę słabsze niż "Aleja bzów" To już nie te klimaty. Bo większość akcji rozgrywa się w Warszawie. Połowa książki opowiada o kłopotach i problemach Izy w nowej pracy. Nic tylko praca , praca i jeszcze raz praca. Do szału doprowadzała mnie Iza swoją postawą w stosunku do Wiktora. Tak nie postępuje zakochana kobieta. Nie można pozwolić, żeby jeden artykuł w bulwarowej prasie zniszczył związek. Trzeba rozmawiać, żądać wyjaśnień a nie kierować się emocjami.Nie chować głowę w piasek, tylko walczyć o swojego mężczyznę. Bardzo wzruszyła mnie jej stanowcza postawa w stosunku do Oliwii.Nie każda samotna kobieta zdecydowała by się na taki krok. Mimo niektórych nudnych momentów związanych z problemami w pracy, książkę czyta się szybko, tylko zakończenie takie jakieś nijakie.