Szczerze

Z biografiami i dziennikami osób, które są wśród nas, jest zawsze wątpliwość na ile są obiektywne. Zaczynając czytanie dziennika Donalda Tuska, miałam też takie myśli . Jednak swobodny styl, sympatyczna narracja i duża doza dystansu autora do samego siebie, przekonały mnie do przyjęcia treści bez większych podejrzeń o koloryzowanie przedstawianych zdarzeń. Wspomnienia obejmują lata, w których Donald Tusk pełnił funkcję Przewodniczącego Rady Europejskiej. W zdecydowanej części dotyczą pracy zawodowej, choć również znajdziemy kila odniesień do życia prywatnego. W trakcie czytania przekonałam się, że warto było sięgnąć po tę lekturę. Mimo, że na bieżąco śledzę co się dzieje w polskiej czy europejskiej polityce, to o jej kuluarach nie wiedziałam za wiele. Znamy końcowe efekty, stanowiska, finalne uzgodnienia polityczne, ale jakie kręte drogi do nich prowadzą możemy się tylko domyślać. Donald Tusk odsłania nam część trudnych godzin, dni, tygodni a nieraz miesięcy rozmów i negocjacji. Znam Donalda Tuska z przekazów medialnych jako otwartego na ludzi człowieka, dobrego mówcę, skutecznego polityka, osobę lubiącą uprawiać sport i lubiącą kibicować. Dzięki dziennikowi dowiedziałam się dodatkowo, że jest znawcą malarstwa i lubi czytać , bardzo dużo pracuje. Jest człowiekiem wielu pasji. Książka napisana w formie krótkich opisów dni i zdarzeń, relacji ze spotkań i opisów osób, celnych wniosków i refleksji, uzupełniona ciekawymi fotografiami. Książka interesująca, którą dobrze się czyta i warto ją przeczytać.