Szare śniegi Syberii

„W roku 1940 Związek Radziecki zajął Litwę, Łotwę i Estonię. Niedługo później Kreml stworzył listę osób uważanych z wrogów władzy sowieckiej-miały one zostać zamordowane, uwięzione lub deportowane do niewolniczej pracy w Syberii. Ludzie znajdujący się na „czarnej liście” to głównie lekarze, wojskowi, pisarze, nauczyciele, prawnicy, przedsiębiorcy” Cała elita społeczeństwa tych krajów. Litwa, Śanciat 14 czerwca 1941 roku. Do mieszkania państwa Vilkasów wtargnęło NKWD. Aresztowało panią Vilkas, jej córkę 15-letnią Linę i 10-letniego synka Jonasa. Przyszli nagle, dali 20 minut na spakowanie najpotrzebniejszych rzeczy, po czym wywlekli wszystkich z domu bijąc kolbami karabinów. Do aut, na dworzec. Tam czekały na nich wagony przewożące wcześniej bydło. Miał to być środek transportu przewożący wysiedleńców, rzekomo „złodziei i prostytutki” jak głosił znajdujący się na nich napis. Ludzie nie zdawali sobie do końca sprawy, że jadą na Syberię, do łagrów, do ciężkiej pracy. Narratorem w powieści jest Lina pochodząca z inteligenckiej rodziny, obdarzona niebywałym talentem malarskim dziewczynka, zafascynowana malarstwem Edwarda Muncha. Na co dzień wiodła wspaniałe życie spędzając je na zakupach z mamą lub w towarzystwie kuzynki, otoczona miłością i dobrobytem. Dlatego Lina podczas opisywania bieżących wydarzeń których jest uczestnikiem, często wtrąca fragmenty wspomnień z wcześniejszego okresu życia. Pozwala jej to na na chwilę zapomnienia, ucieczkę od potworności, głodu, brutalności. Lina pod wpływem kolejnych wydarzeń dojrzewa, zmienia sposób patrzenia na świat , na ludzi. Bardzo pomaga jej w tym mama, która jest opiekuńcza i troskliwa nie tylko w stosunku do swoich dzieci, ale również obcych ludzi, którzy podzielali jej los. Opiekowała się kobietą, którą po porodzie zabrano ze szpitala wraz z noworodkiem, a także łysym, zrzędliwym mężczyzną ze złamaną nogą i innymi współwięźniami. „Szare śniegi Syberii” czyta się bardzo szybko. Krótkie rozdziały, lekki, prosty język jakim posługuje się autorka, wstrząsające wydarzenia spowodowały, że nawet nie wiedziałam kiedy znalazłam się na półmetku powieści. Dodatkowo wielkim plusem jest to, że wiele wydarzeń opisanych w książce jest autentyczna. Pani Sepetys bardzo rzetelnie przygotowała się przed przystąpieniem do pisania tejże powieści. Dwukrotnie była na Litwie, gdzie rozmawiała z osobami lub rodzinami osób, które przeżyły zsyłki i pobyt w gułagach. Mimo że postacie są fikcyjne miałam wrażenie jakby i one były realne. Wzruszająca, niebywała, zapadająca w pamięć, zmuszająca do refleksji tyle można by rzec w skrócie. Kolejna perełka!!