Szara siostra

Wreszcie, wreszcie, wreszcie! Cierpię ostatnio na brak czasu niesłychanych rozmiarów. Ostatnią pełnoprawną książkę skończyłam, uwaga, 28 września. Ciężko mi w to uwierzyć. Naprawdę, nigdy jeszcze nie miałam takiej sytuacji. A poprawy ani widu, ani słychu... W związku z tym mogę mieć nieco zaburzone odbieranie poziomu literackiego utworów. Chociaż z drugiej strony ostatnio się Herberta i Miłosza naczytałam... No cóż... Miłosz to to nie jest, do Herberta też brakuje, ale "Szarą siotrę" czyta się bardzo dobrze, a jak wiadomo, jest to najważniejsze kryterium. I dobrze, i fajnie. Historia Nony Grey ruszyła się może do przodu, ale niekoniecznie w kierunku niezbędnym dla fabuły. W dużym stopniu, ale jednak nie do końca. Zrobiła się przy tym mocno mdła i wyjątkowo przewidywalna. Rozwój umysłowy naszej drogiej bohaterki dalej stoi w tym samym miejscem- w "Czerwonej siostrze" była niezwykle inteligentnym dzieciakiem, w "Szarej"- lekko opóźnioną nastolatką. To chyba nie do końca tak powinno być. Najlepszym wątkiem powieści stały się "przygody" ksieni Szło, której czyny są świetnym ujęciem polityki na kartach książki fantastycznej. Zawsze mnie denerwowała banalna rozgrywka na wszelkich dworach, zamkach u wszystkich szlacht, arystokracji, czy co tam jeszcze można wymyślić. Bo to zwykle było po prostu żałosne. Własny świat, wyjątkowe realia, które kształtuje się samemu, dowolne zasady, to wszystko daje gigantyczne pole manewru. Ale nie, byle jak i o niczym. U Lawrence nie działa to doskonale, ale trzyma poziom. Liczy się. Taki ładny, mały plusik. System magii, całe jej działanie, łączenie się różnych wątków, zasady nią kierujące- dalej są na bardzo wysokim poziomie. Rzecz w fantastyce bardzo ważna. Podsumowując, z czystym sumieniem mogę książkę polecić. Kontynuacja może nie powaliła mnie na kolana, ale też nie zawiodła.