Szachownica flamandzka

Ta książka to początek mojej znajomości z Arturem Perez-Reverte. Na początek niespotykana kombinacja. Połączenie szachów i malarstwa, teraźniejszości i zagadki sprzed 500 lat w jednej kryminalnej intrydze. Pomysł zachwyca. Z wykonaniem jest różnie. Do zalet powieści zaliczam: świetny pomysł, ciekawe tło historyczne, mnóstwo wiadomości na temat szachów, mistrzowski język, inteligentne dialogi, nietuzinkowe postacie. Jest też kilka słabych punktów, głównie rozwlekłe momenty, rozważania które mogą znużyć przeciętnego czytelnika. Zachwycają momenty wejścia Julii w obraz, jej zatracenia się w scenie przedstawionej przez flamandzkiego mistrza. Przedstawienie gry w szachy jako projekcji życia, a nawet namiętności i seksu to bardzo interesujące spojrzenie na tę królewską grę. Autor pokusił się tu wręcz o wyłożenie filozofii szachowych rozgrywek i typów osobowości szachistów. A wszystko wplecione w kryminalną zagadkę w hermetycznym świecie sztuki, marszandów, domów aukcyjnych. Polecam raczej wielbicielom Agathy Christie niż Remigiusza Mroza.