Syn cieni

Jest to drugi tom wspaniałej serii, którą rozpoczęła “Córka lasu”. W dalszym ciągu otacza nas klimat starej baśni, akcja zawiązuje się dość powoli, żeby później przyspieszyć i skutecznie udaremnić wszelkie próby odłożenia książki na półkę. Juliet Marillier po prostu maluje i czaruje słowem, tkając wokół czytelników zaczarowany i niesamowity świat, którego po prostu nie chce się opuszczać. Bohaterowie wcześniejszej części są już ustatkowani i dorośli - dowiadujemy się także o perypetiach niektórych braci, którzy rozproszyli się po ponownym odzyskaniu ludzkich postaci. W tym tomie towarzyszymy losom córki Sorchy i Rudego - Liadan. Osobiście byłam w stanie zżyć się z nią dużo bardziej niż wcześniej z jej matką, gdyż Liadan jest osobą bardzo niezależną, skutecznie opierała się sugestiom Czarownego Ludu co do jej przyszłości, sama wyznaczała swoje ścieżki, podejmowała własne decyzje. Aż ciężko opisać emocje, które towarzyszyły mi podczas lektury, nie raz musiałam zbierać kawałki roztrzaskanego serca i ocierać łzy. Opowieść ta budzi także nadzieję i wywołuje uśmiech na ustach. Liadan to silna bohaterka, która za wszelką cenę walczy o miłość, swoją rodzinę, siebie i przyszłość swoich najbliższych. Nie mogę też nie wspomnieć o cudownej historii miłosnej, która wspaniale rozwijała się i dojrzewała wraz z bohaterami. Chciałabym, żeby każdy sięgnął po te książki, są wspaniałe! Uwielbiam sposób, w jaki pisze Juliet Marillier, totalnie rezonuje we mnie jej styl i wrażliwość.