Sword Art Online 04 - Taniec wróżek

Do czwartego tomu "Sword Art Online" podeszłam z mieszanymi uczuciami. Nawet przy świadomości, że nie powinnam oczekiwać po lekkich lekturach wybitnego kunsztu literackiego, rozczarowanie trzecią częścią było u mnie na tyle dominującym uczuciem, że postanowiłam zrezygnować z wydarzeń rozgrywających się w świecie wróżek. Co zatem skłoniło mnie, abym ponownie dała autorowi szansę? Cóż, miała w tym swój udział piękna okładka oraz fakt, że nie lubię "dziurawić" swojej półki niepełnymi seriami. Tym razem jednak nie żałuję swojej decyzji. Kirito ponownie zagłębia się w świat MMORPG, aby kontynuować wycieczkę do szczytu Drzewa Świata. Wraz z nową towarzyszką, Leafą, pokonuje kolejne trudności, z każdym poziomem coraz bardziej zbliżając się do celu. W trakcie podróży na jaw wychodzi prawdziwa tożsamość obu graczy. Jak wpłynie to na ich dalszą współpracę? Wydaje mi się, że czwarty tom wywarł na mnie najlepsze wrażenie ze wszystkich dotychczasowych. Oczywiście zdarzały się przewidywalne elementy, nierealistyczne okrzyki, jednak pisarz zrezygnował (w końcu!) z gloryfikowania postaci Czarnego Wojownika. Gniew i okrucieństwo Kirito na pewnym etapie powieści może budzić mieszane uczucia, co moim zdaniem stanowi ciekawy zabieg. Mam nadzieję, że w dalszych tomach spotkam więcej niejednoznaczności. Bohaterowie wiele zyskali. Suguha przestała zachowywać się jak irytująca, zakochana nastolatka i zaczęła poddawać refleksjom swoje stany uczuciowe. Kirito także zwrócił większą uwagę na to, jak powinien postępować nie tyle w grze, co w życiu prywatnym. Zauważa, że na rzecz komputerowych zainteresowań zaniedbał swoich bliskich. Żałuję, że autor nie rozwinął bardziej wątku ucieczki od rzeczywistości, jaką dają młodym ludziom gry. Zarówno SAO, jak i ALO oferują graczowi unikatowe umiejętności (walka mieczem lub latanie),pozwalają wybrać wymarzony wygląd, przeżywać stany uczuciowe (odczuwać przyjemność oraz nieprzyjemne wibracje w wypadku bólu),jednak przede wszystkim zapewniają o wiele lepszą atrakcję niż prawdziwy świat. W kontekście Kirito nasunęła mi się myśl, czy gry na pewno nie byłyby dla niego ciekawszym miejscem do spędzenia swojego żywota jako uwielbiany, niesamowity bohater. Mam nadzieję, że kolejne części powrócą do tego wniosku. Język jest poprawny, nieskomplikowany i... cóż, lekki. Ilustracje jak zwykle cieszyły oko oraz umilały lekturę, chociaż na jednej z początkowych pojawił się błąd - zamieniono podpisy Kirito i Sugu. Nie razi to jednak w znaczący sposób. Do wad zaliczam głównego antagonistę. Jego długie, patetyczne mowy szaleńca na temat mózgów czy gwałtowne zachowania budziły raczej ironiczne wzniesienie brwi, nie grozę. Sceny z jego udziałem śledziłam bez zbytniego napięcia. Konkludując, polecam przede wszystkim młodzieży (dorosłych może rozczarować),fanom ekranizacji oraz miłośnikom anime.