Świt Przeklętej Królowej

Czy trzeci tom serii zawsze musi oznaczać spadek formy, czy to tylko wypadek przy pracy, który i tak warto sprawdzić na własnej skórze? Sięgając po kolejną część, liczyłem na to samo uderzenie i świeżość, które towarzyszyły mi przy poprzednich odsłonach, jednak tym razem entuzjazm został nieco ostudzony. Choć książka wciąż trzyma pewien poziom i trudno odmówić jej walorów literackich, to w porównaniu do swoich poprzedniczek wypada po prostu słabiej. Głównym problemem tej części jest jej nadmierne skomplikowanie. O ile wcześniej wielowątkowość była atutem, o tyle tutaj narracja stała się nieco zbyt zawiła, co momentami wymuszało na mnie większe skupienie niż czystą przyjemność z lektury. Intryga, choć logiczna w swoich założeniach, momentami wydaje się budowana nieco na siłę, byle tylko zaskoczyć czytelnika, co odbija się na przejrzystości fabuły. Odniosłem wrażenie, że niektóre decyzje bohaterów były podyktowane bardziej chęcią zagęszczenia atmosfery przez autora niż ich wewnętrzną motywacją, co nieco osłabiało wiarygodność przedstawionych zdarzeń. Mimo tych uwag, styl pisania pozostaje sprawny, a tempo akcji – choć rwane przez zawiłość wątków – potrafi wciągnąć w kluczowych momentach. Atmosfera stała się gęstsza i bardziej wymagająca, co może przypaść do gustu osobom lubiącym literackie łamigłówki, ale zawiedzie tych, którzy liczyli na płynność znaną z pierwszych tomów. Zabrakło mi tutaj tej lekkości w budowaniu świata, która wcześniej była znakiem rozpoznawczym tej historii. Głębszym sensem tej części wydaje się być cena, jaką płaci się za przekroczenie granic własnej ambicji. Pozycję tę polecam wytrwałym fanom serii, którzy chcą poznać dalsze losy bohaterów mimo trudniejszej formy, jednak osoby szukające czystej rozrywki mogą poczuć się lekko przytłoczone konstrukcją fabuły. Najlepiej czytać ją w pełnym skupieniu, z dala od rozpraszaczy, by nie zgubić się w gąszczu powiązań. To wciąż dobra lektura, ale poprzeczka zawieszona przez poprzednie tomy tym razem okazała się nieco za wysoka.