Świerszcz za kominem

"Świerszcz za kominem" to jedna z tych opowieści, w których fabuła schodzi na drugi plan, a najważniejszy staje się nastrój. Dickens stawia tu na domowe ciepło, bliskość i prostą wiarę w to, że dobro potrafi przetrwać nawet w momentach zwątpienia. Całość ma bardzo bajkowy, momentami wręcz sentymentalny charakter, ale nie jest to nachalne — raczej takie ciche, kojące tło. Nie jest to Dickens w swojej najmocniejszej, społecznie zaangażowanej odsłonie. Nie ma tu dramatów na miarę jego największych powieści, za to jest dużo spokoju, delikatnego humoru i symboliki, która może wydawać się naiwna, ale dobrze wpisuje się w klimat historii. Świerszcz jako strażnik domowego szczęścia brzmi trochę jak baśń, jednak właśnie dzięki temu książka ma w sobie coś bardzo ciepłego i „świątecznego”. Czyta się ją szybko i lekko, najlepiej bez pośpiechu, raczej dla przyjemności niż z potrzeby analizy. To idealna lektura na zimowy wieczór, kiedy ma się ochotę na coś krótkiego, spokojnego i budującego. Dla mnie to nie jest najlepsza książka Dickensa, ale jako klasyka w wersji nastrojowej sprawdza się bardzo dobrze i zostawia po sobie miłe wrażenie.