Świątynia

Za to z czystym sumieniem napisać muszę, że wielu dreszczy grozy w tej powieści nie zaznałam (, ale przyznaje także, że nawet mistrz Stephen King takowych u mnie nie był w stanie swoją twórczością wywołać - chyba jestem trudnym przypadkiem w tej kwestii. Ponadto na końcu opisu znalazłam stwierdzeniem że książka "trzyma w napięciu jak najlepszy horror Stephena Kinga" - no i tutaj cieżko mi się nie zgodzić). Scen, które mogłyby wzbudzić u mnie odrobinę strachu było może ze dwie. Pozostałe były raczej śmieszne, komiczne, a czasami nawet obrzydliwe ( no, ale to także jakieś odczucia). Przyznaję jednak, że książka mnie wciągnęła. Szczególnie po tym, jak opowiadania swojej wersji wydarzeń przejął Tytus. Opowieść Anki też miała wiele ciekawych motywów i momentów, ale dla mnie ciągnęła się trochę za długo. To Tytus skradł moje serce, chociaż nie wykazał się niczym zasługującym na szczególną uwagę. Był zwykłym młodzieńcem, szaleńczo zakochanym w nieodpowiedniej dziewczynie. Na dodatek na jego barkach spoczywa odpowiedzialność, która niejednokrotnie przerastała go. I za te słabości bardzo go polubiłam. Był zwykły i naturalny, realny. Natomiast Anka wydawała mi się być pyskatą pannicą, która sama do końca nie wie czego chce, a takie osoby wolę trzymać na dystans. Cała recenzja na http://www.bookparadise.pl/2019/05/swiatynia-jakub-zulczyk.html?m=0