Światło w ruinach

„Światło w ruinach” Elizy Orzeszkowej (w tej scenicznej adaptacji) to czasem groteskowa, a czasem bardzo poważna refleksja nad kondycją ludzkiej natury. Co zrobić z życiem, które daje cios za ciosem, aby go do szczętu nie zmarnować? Jak postępować z ludźmi słabego charakteru? Gdzie szukać ucieczki od czarnej melancholii, zwanej też depresją? Oto młoda i nieszczęśliwa hrabianka zgadza się szukać pocieszenia w ramionach przelotnego kochanka, gdy nagle… Orzeszkowa zawarła w tym opowiadaniu wiele wątków autobiograficznych. Strata ojca w dzieciństwie i aranżowane z nakazu despotycznej matki małżeństwo z hulaszczym Piotrem Orzeszką wprawiało autorkę w poważne smutki, rozterki i zgryzoty. Widać tutaj dobrze złotą regułę, polegającą na tym, że każdy pisarz pisze przede wszystkim o osobie. Tematy, które porusza, perspektywa, wybór zdań i słów dobrze ujawniają jego wnętrze. Aby lektura była jeszcze ciekawsza i odpowiadała formule dramatu, zawiera teksty, które nie występują w utworze oryginalnym.