Świat Maszyn

5,75 Kolejna odsłona przygód McGill'a , lub ciężkiej służby dla Legionu Varus ( jak kto woli ). Tom czwarty utrzymał niestety niższy poziom tomu trzeciego. Larson zdecydowanie tu popłynął z nurtem, zwiększając poziom nieprawdopodobieństwa wydarzeń do karykaturalnych wręcz rozmiarów, gmatwając przy tym poszczególne wątki niemożebnie i jak na mój gust , zdecydowanie zbyt wiele miejsca poświęcając wewnętrznym politycznym Legionowym rozgrywkom, a nie tematowi podstawowemu, czyli rasie żyjących, myślących maszyn, które były jak dla mnie obiektem o stokroć ciekawszym niż przepychanki z Turov ( której serdecznie nie trawię). Temat właściwy, czyli życie, sposób bycia, myślenia, kultura i obyczajowość gospodarzy Świata Maszyn zostały tu kompletnie zepchnięte na margines pozostawiając czytelnika z wyraźnym poczuciem braku wiedzy o tej rasie. Gospodarze planety stanowili tym razem jedynie mało znaczące tło i mimo że bardzo chciałam, to nie dowiedziałam się o nich prawie niczego ( czego naprawdę nie mogę przeboleć ). Na plus można za to zaliczyć fakt, że autor nie zapomniał o rozwoju swoich bohaterów, którzy powoli, bo powoli, ale jednak podlegają progresowi i z tomu na tom, zarówno McGill jak i Carlos czegoś się jednak uczą ze swoich doświadczeń i pomalutku dojrzewają. Szkoda mi tylko jednak że o tych żywych maszynach tak niewiele się dowiedziałam. No nic. Książka jak zwykle bardzo lekka , Wypełniona bardzo efektownymi batalistycznymi scenami z fajerwerkami, sprinterską akcją, skaczącą adrenaliną, i z nutą sarkastycznego surowego wojskowego humoru. Strzelanka połączona z kosmiczną przygodówką i mocnymi akcentami wiecznie płynnych i zmiennych układów, nieprzewidzianych zdrad i jeszcze bardziej nieoczekiwanych sojuszy. Czy będę czytać kolejne tomy ? Na pewno, bo polubiłam niereformowalnego McGill'a i Carlosa z niewyparzoną gębą, oraz koniecznie chcę się dowiedzieć jakie jeszcze nieprawdopodobne kłopoty ściągnie sobie na głowę ta dwójka.