Superman: Kuloodporny

4/10 – MOŻE BYĆ Liczba wrogów Supermana rośnie z dnia na dzień i co chwila musi on stawiać czoła kolejnym przeciwnikom. Tym razem człowiek ze stali będzie musiał zmierzyć się z myśliwym, którego kolejnym wyzwaniem ma być zapolowanie na bohatera, tajemniczą istotą zwaną Metallekiem, przybyszem z kosmosu o wielkiej sile umysłu oraz nie do końca jasnych motywach, a także człowiekiem, który z jakiegoś powodu zrobi dosłownie wszystko, by dokonać zemsty na Supermanie. Największe zagrożenie pochodzi jednak z innego wymiaru i jeszcze nie ujawniło w pełni swego prawdziwego oblicza. Drugi tom przygód Supermana jest jeszcze bardziej chaotyczny fabularnie niż jego pierwsza odsłona. Zaczyna się od wizyty w innym wymiarze, żeby następnie na zmianę mieszać wydarzenia teraźniejsze z retrospekcjami opowiadającymi o początkach człowieka ze stali w Metropolis. Prowadzona nieliniowo zdawkowa fabuła oraz fakt, że Superman musi co chwila mierzyć się z innym przeciwnikiem, sprawia, że całość robi wrażenie wybełtanej naprędce niestrawnej papki. Ciągła akcja nie pozwala skupić się na bohaterach tej opowieści, o czym najdobitniej świadczy fakt, że Clarka Kenta poznajemy lepiej dopiero po jego „śmierci”. Nawet jeśli uda się odnaleźć w tej historii kilka naprawdę fajnych rozwiązań, to są one od razu przykrywane zastraszającymi wręcz bzdetami (operacja przeprowadzona na Lois to są jakieś gigantyczne brednie). Pod względem graficznym nie jest źle, ponieważ większość prac stoi na przynajmniej zadowalającym poziomie. W tym miejscu muszę poświęcić dwa słowa artyście, który narysował epizod zatytułowany „Chłopak, który ukradł pelerynę Supermana”. Ben Oliver, bo o nim mowa, jest fenomenalny! Stylem przypomina mi nieco jednego z moich ulubionych rysowników – Adiego Granova (znanego w Polsce z komiksu „Iron Man: Extremis”). Mam nadzieję, że jeszcze nie raz będę miał okazję zetknąć się z tym niezwykle utalentowanym artystą. „Kuloodporny” nie zrobił na mnie wielkiego wrażenia. Jest to zagmatwany fabularnie komiks, z kilkoma dość marnymi pomysłami, które psują jego ogólny odbiór. Nie jest to niestety dzieło, jakie mógłbym z czystym sumieniem polecić innym czytelnikom.