Stulecie przeszkód. Polacy na igrzyskach

To mogłaby być świetna xiążka. Albo nawet kilka xiążek. Gdyby tylko Lis zdecydował się o czym chce pisać. A pomysłów miał sporo. Mógł pisać o pierwszych polskich olimpijczykach. Mógł o tych polskich sportowcach, którzy wbrew przeciwnościom wyszarpali medal olimpijski, lecz nie złoty, więc zostali zapomniani. Mógł pisać o tych sportowcach, którzy zostali wymazani z kart historii polskiego sportu bo odważyli się zamienić biało-czerwony dres z „orzełkiem” na biało-niebieski z gwiazdą Dawida. Mógł, więc pisać o terrorze na olimpiadach – oddolnym, niezaplanowanym (Monachium) i odgórnym, usankcjonowanym przez organizatorów (Berlin, Moskwa). Mógł pisać o walce niepełnosprawnych sportowców. Walce zarówno o medale na olimpiadach, jak i o walce o to by walczyć na olimpiadzie. Mógł napisać o tym jak dzięki skromnej młodej matce z Wrocławia Polska była przez kilka dni sportową potęgą większą niż USA. Mógł pisać o olimpiadzie bez widzów w czasach pandemii albo o sportowcach z tęczową flagą, również tych reprezentujących Polskę. Jak widać Lis miał dobre tematy w ręku. Szkoda, że nikt nie uprzedził go, że dużo, nie znaczy dobrze. W efekcie powstała xiążka, która jest bardzo niespójna, chaotyczna i bez myśli przewodniej, bowiem tytuł „Stulecie przeszkód. Polacy na igrzyskach” postrzegam jako dramatycznie naciąganą próbę sklejenia opisywanych historii w jedną całość. Próbę nieudaną niestety. Wielka szkoda, bo Lis pisać ciekawie potrafi. Nie potrafi tylko zdecydować się o czym chce pisać.