Studnia wieczności

Jakimś cudem skończyłam... Zacznę od tego, że odwlekałam przeczytanie tej książki, ale nie wytrzymałam - po prostu musiałam ją przeczytać! No i się nie zawiodłam... Nie wiem dlaczego, ale w pewnym sensie znałam zakończenie już jak rozpoczęłam czytać początek... Nie jestem pewna, czy to było tak proste do rozwikłania czy nie, ale jedno wiem: od samego początku ta osoba musiała umrzeć... To sprawiło sporo bólu w moim sercu, bo kiedy coś strasznego, czego nie jesteś jeszcze świadom, ale podświadomie wiesz, że tak jest, sprawia, że czujesz się tak, a nie inaczej. Hehe, ale zakręciłam tą myśl, w każdym bądź razie: tak było w moim przypadku. Co do treści: naprawdę świetna i zachwyca oryginalnością, ale nie wiem dlaczego mam taki niedosyt, bo gdzieś między początkiem a środkiem akcja staje się bardzo podobna do poprzednich tomów i jakimś takim trafem nie przemawia już do mnie ten tom trylogii tak mocno jak poprzednie… Muszę przyznać, że „Studnia wieczności” o dziwo nie ma 500 stronicowego przypomnienia co się działo w poprzednim tomie, co mi się bardzo w niej podobało, bo w końcu po co powtarzać poprzednie części? Warto skupić się na tym co miało być w tym tomie i autorka o dziwo o tym wiedziała w odróżnieniu od innych książek tego typu (dla młodzieży)! „- Doktor Van Ripple powiedział mi, że iluzja działa, ponieważ patrzący chcą w nią wierzyć. No więc dobrze. Dajmy im to, czego chcą – zamykam spór.” Przytoczyłam ten cytat dla przykładu – jest ich całkiem sporo, a przynajmniej ja kilka wychwyciłam;) Ten jest szczególny bo mógłby być definicją… (tutaj wstawcie czego, bo zapewne macie różne wersje…) Nie potrafię nic więcej napisać poza: POLECAM! „- Nie, nie jestem (sama). Jestem taka jak wszyscy na tym głupim, cholernym, zdumiewającym świecie. Niedoskonała. Nawet bardzo. Ale pełna nadziei. Nadal jestem sobą.(…)”