Strupki

Dom z czasów dzieciństwa często zostawiamy za sobą wyjeżdżając na studia a po nich rozpoczynając pracę. Zapuszczamy korzenie w innym miejscu, jednak często wracamy do swoich najbliższych, o których nie sposób zapomnieć. Nasza bohaterka Pola wraca na wieś aby wziąć udział w pogrzebie babci, która ją oraz jej siostrę Irenę wychowywała. Ich rodzice zostawili dzieci u babci i wyjechali do pracy zagranicę. Później ich mama umarła a ojciec wcale nie myślał o powrocie w rodzinne strony i przejęciu opieki nad dziećmi. Po wyjeździe na studia Pola niezbyt często odwiedzała dom rodzinny,opiekę nad babcią borykającą się z Alzheimerem pozostawiając na barkach swej siostry Ireny. Dziewczyny bardzo się od siebie różniły, lecz łączyła je samotność i żadna nie ułożyła sobie życia prywatnego. Tak już jest, że śmierć osoby najbliższej z jednej strony scala rodzinę w smutku, z drugiej zaś ożywia wspomnienia. Pola odkrywa rodzinne tajemnicę, o których wszyscy milczą i ma okazję inaczej spojrzeć na wiele spraw z przeszłości. Chwil przeżytych obojętnie czy są one dobre czy też złe nie można wymazać gumką ze swojej pamięci i o nich zapomnieć. Muszę przyznać, że książka ta ma w sobie coś co urzeka. Z jednej strony mamy Polę, która nie mogąc pogodzić się z chorobą babci ucieka i się od niej zupełnie odsuwa, z drugiej strony mamy jej siostrę Irenę, która stoi przy babci w tych trudnych chwilach i jest dla niej opoką. Dwie siostry, a jakże różne charaktery. Akcja opowieści toczy się powoli swoim rytmem i nie ma w niej żadnych wielkich zwrotów akcji. W tej książce wspomnienia są jak strupki, które zdrapujemy po to aby zobaczyć co jest pod nimi i dojść do prawdy, która nie zawsze musi się nam podobać.